Ο χάρτης των γεύσεων και αποδράσεις στον αμπελώνα της Νάουσας

Πριν λίγο καιρό είχα συνειδητοποιήσει πως λείποντας αρκετό καιρό από την χώρα μας έχω μείνει λίγο πίσω σε ότι αφορά την ελληνική αγορά κρασιών και θα έπρεπε σύντομα να καλύψω το χαμένο έδαφος. Πήρα λοιπόν δύο από τους φίλους μου με την ...καλύτερη μύτη και κατεβήκαμε Ελλάδα για μία εβδομάδα. Ο ένας, ο Νίκο με καταγωγή από το Μπορντό και πλούσιο βιογραφικό έχοντας δουλέψει σε κάποια από τα καλύτερα οινοποιεία της Βουργουνδίας και ο Ρεμύ με καταγωγή από τον Ροδανό και γνήσιος Αρντεσουά έχει δουλέψει σε πολλά γνωστά domaine του Ροδανού και έκρινε αυστηρά τα Syrah που δοκιμάζαμε! Το πρόγραμμα έγραφε: χάρτης των γεύσεων το σαββατοκύριακο και επισκέψεις σε οινοποιεία στην περιοχή της Νάουσας το υπόλοιπο διάστημα. Μακάρι βέβαια να μπορούσαμε να επισκεφθούμε και άλλους αμπελώνες όπως π.χ. Γουμένισσα ή Αμύνταιο αλλά ο χρόνος ήταν πολύ περιορισμένος.
Ο χάρτης των γεύσεων είναι μία εκδήλωση που οργανώνεται από την wineplus κάθε χρόνο το πρώτο σαββατοκύριακο του Δεκέμβρη και συγκεντρώνει πλήθος κόσμου που μαζεύεται για να δοκιμάσει κρασιά και να γευτεί τα υπόλοιπα γαστρονομικά προϊόντα. Με πάνω από 60 παραγωγούς απ' όλες τις αμπελουργικές περιοχές της Ελλάδος πιστεύω πως είναι η καλύτερη ευκαιρία για να γνωρίσει κανείς το Ελληνικό κρασί σε όλες του της εκφράσεις.
Την πρώτη μέρα διάφοροι λόγοι μας ανάγκασαν να φτάσουμε καθυστερημένα και δοκιμάσαμε ελάχιστα πράγματα. Για τους Γάλλους, η πρώτη έκπληξη ήρθε από την Cair και τους αφρώδεις οίνους της. Δεν περίμεναν πως θα δοκίμαζαν τόσο καλά αφρώδη από ένα νησί που έχει μέσο όρο 10°C θερμοκρασίας υψηλότερο από την Καμπανία και πόσο μάλλον από δύο ποικιλίες που άκουγαν για πρώτη φορά στην ζωή τους: την Μανδηλαριά και το Αθήρι! Δεύτερο σταντ που τους έκανε να γουρλώσουν τα μάτια από ενθουσιασμό ήταν αυτό του Τσέλεπου και του κτήματος Δρυόπη. Από το πρώτο Μοσχοφίλερο μέχρι και τα Cabernet εκτίμησαν την εξαιρετική δουλειά που γίνεται στα δύο αυτά οινοποιεία. Σε κάποια φάση μάλιστα ο Νίκος μου είπε πως ίσως κάποιοι παραγωγοί του Μπορντό θα έπρεπε να έρθουν μία βόλτα από την Ελλάδα για να δουν πως δουλεύονται τα Cabernet και τα Merlot! Η τριάδα των τριών καλύτερων παραγωγών του Σαββάτου έκλεισε με το Gentilini από την Κεφαλονιά. Πολύ καλή και ψαγμένη δουλειά στα κρασιά και ταυτόχρονα πολύ φιλικοί άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως αυτό που εξέπληξε περισσότερο τους δύο φίλους μου ήταν το πάθος που είχαν όλοι οι παραγωγοί γι' αυτό που κάνουν και την όρεξη τους να μοιραστούν το πάθος αυτό με όλους όσους δοκιμάζουν τα κρασιά τους! Υπήρχαν βέβαια και οι εξαιρέσεις, αλλά ευτυχώς αυτές ήταν πολύ περιορισμένες περιπτώσεις.
Την Κυριακή λόγω της ελλιπούς αστικής συγκοινωνίας φτάσαμε κουρασμένοι και αργοπορημένοι. Το πρώτο αξιόλογο σταντ της ημέρας ήταν αυτό της οινοποιίας Ντούγκου. Τα κρασιά τους, από το πρώτο λευκό μέχρι και το τελευταίο κόκκινο ήταν όλα ένα κι ένα αλλά για μένα δύο από αυτά κατάφεραν να ξεχωρίσουν. Το πρώτο ήταν ο Ροδίτης σε βαρέλι από ξύλο ακακίας. Όταν ο κ.Ντούγκος μας πρότεινε να το δοκιμάσουμε σκέφτηκα από μέσα μου <<Τι μπορεί να δώσει άραγε ένας Ροδίτης σε βαρέλι; εδώ έτσι και δυσκολεύεται να δώσει κάτι...>> κι όμως! Το κρασί αυτό δεν θύμιζε σε τίποτα ό,τι είχα πιει μέχρι τώρα από την ποικιλία αυτήν! Και αυτό γιατί το βαρέλι ακακίας δεν είναι τόσο έντονο όσο το δρύινο για να επικρατήσει το ξύλο του αλλά είναι διακριτικό και βοηθάει τον Ροδίτη να αναδειχτεί καλύτερα συμπληρώνοντας τα αρώματά του με βοτανικά αρώματα που δένουν πολύ όμορφα με το σύνολο. Το δεύτερο κρασί που ξεχώρισε ήταν το Μεθ'Υμών 7 . Φτιαγμένο από 7 διαφορετικές ποικιλίες, μεταξύ αυτών και Grenache που κατά την άποψη μου επικρατούσε αρωματικά, μας έκανε να νομίσουμε πως βρισκόμαστε στον Γαλλικό Νότο και δικαίωνε απόλυτα τον τίτλο Chateauneuf du Τέμπη όπως χαριτολογώντας μας το παρουσίασε ο κ.Ντούγκος! Στο τέλος της ημέρας συμφωνήσαμε και οι τρεις πως τα προϊόντα της συγκεκριμένης οινοποιίας ήταν ό,τι πιο ενδιαφέρον δοκιμάσαμε όλο το σαββατοκύριακο! Πριν όμως φτάσουμε εκεί, πολλοί ακόμη παραγωγοί επιβεβαίωσαν την ποιότητα των κρασιών του Ελληνικού αμπελώνα. Πρώτος και καλύτερος ο αμπελώνας της Σαντορίνης με τα λευκά του Αργυρού και του Χατζηδάκη να εντυπωσιάζουν με τις οξύτητες τους και την μεταλλικότητα τους αλλά για μία ακόμη φορά να μην καταφέρνουν να μας πείσουν με τα κόκκινά τους. Πολύ σημαντικό και το πέρασμα μας από το σταντ του κτήματος Ταμιωλάκη όπου μπορέσαμε να δοκιμάσουμε και να μάθουμε για τις σπουδαίες Κρητικές ποικιλίες όπως το Βιδιανό και το Κοτσιφάλι. Έκπληξη επίσης ήταν και η ποικιλία Μπεγλέρι από τους αμπελώνες Αφιανέ στην Ικαρία, ένα νησί από το οποίο ποτέ δεν περίμενα πως θα δοκίμαζα κρασί αλλά να που κάθε τόπος έχει τελικά την δική του αμπελουργική παράδοση. Για να μείνουμε στα νησιά, εξαιρετική δουλειά και για τα κρασιά του κτήματος Χατζηγεωργίου από την Λήμνο, απόδειξη πως τα μοσχάτα μπορούν με σωστή προσπάθεια να δώσουν ξηρά πολύ καλής ποιότητας. Από κει και πέρα η κούραση άρχισε να γίνεται αισθητή και όσο κι αν προσπαθούσαμε δεν καταφέρναμε να εκτιμήσουμε όπως έπρεπε τα κρασιά που δοκιμάζαμε.
Τις υπόλοιπες τρεις μέρες περάσαμε τον χρόνο μας κάνοντας βόλτες στους αμπελώνες της Νάουσας και επισκέψεις στα οινοποιεία της περιοχής: στο οινοποιείο του Διαμαντάκου όπου γευτήκαμε το φρέσκο πρεκνιάρικο με τα εκρηκτικά του αρώματα και τα πολλά υποσχόμενα κόκκινα από Ξινόμαυρο, τον Έλινο στην Πατρίδα Ημαθίας σε ένα σημείο κάπως δυσεύρετο αλλά με φανταστική θέα και τον Θυμιόπουλο τον Αποστόλη στον Τρίλοφο Ημαθίας. Ο τελευταίος μάλιστα αποτελεί εγγύηση στο καλό Ξινόμαυρο και για μένα κάθε φορά που δοκιμάζω τα κρασιά του είναι μία απόλαυση! Τέλος, λίγο έλειψε να φύγουμε χωρίς να δοκιμάσουμε τα κρασιά της οικογένειας μου από βαρέλι (γιατί από μπουκάλι τα τιμάμε δεόντως κάθε στιγμή...) κάτι που μου έχει συμβεί στο παρελθόν! Έτσι, αργά το απόγευμα της τετάρτης δοκιμάσαμε την εσοδεία του 2007 από βαρέλι στο οινοποιείο Δαλαμάρα με τους δύο Γάλλους να ξεχωρίζουν το αυτόριζο Ξινόμαυρο για τον αρωματικό του πλούτο και το δροσερό του στόμα και την Νεγκόσκα για τα ξεχωριστά αρώματά της αλλά και επειδή ήταν κάτι εντελώς καινούργιο γι' αυτούς. Ενθουσιασμένοι από το Ξινόμαυρο, οι δύο φίλοι μου παραδέχτηκαν πως είναι μία πολύ μεγάλη ποικιλία και μου πρότειναν να οργανώσουμε μία τυφλή δοκιμή Ξινόμαυρου - Pinot Noir κάποια στιγμή στο μέλλον.
Την πέμπτη το πρωί πήραμε το αεροπλάνο για να επιστρέψουμε Γαλλία. Μία βδομάδα γεμάτη κρασί, γεμάτη ανακαλύψεις και ωραίες στιγμές είχε ήδη περάσει στο παρελθόν...

Αμπελοοινικές περιπέτειες στις πλαγιές του Ροδανού! Μέρος 2ο

Στην Γαλλία την κυριακή, ελάχιστες κάβες είναι ανοιχτές και για αυτό τον λόγο δεν είχαμε κανονίσει καμία δοκιμή. Αντιθέτως, επωφεληθήκαμε του καλού καιρού και κάναμε μία γύρα στα αξιοθέατα της περιοχής. Ανατολικά του ποταμού, μετά το Hermitage προς τα νότια απλώνεται μία μεγάλη κοιλάδα που σταματάει στις Άλπεις Δυτικά βρισκόμαστε κατευθείαν στα πρώτα υψώματα του massif central όπου υπάρχουν και εξαιρετικές πλαγιές για αμπελοκαλλιέργεια. Εκεί βρίσκονται η υποπεριοχές Saint Joseph που καταλαμβάνει και την μεγαλύτερη έκταση, Cornas για τα κόκκινα και το Saint Peray όπου παράγονται Λευκά αλλά και αφρώδεις οίνοι. Περιττό να πω πως οι κάτοικοι του Saint-Peray υποστηρίζουν πως εκεί ανακάλυψε την μέθοδο της Σαμπάνιας ο Dom Perignon αφού κάθε χωριό στην Γαλλία που παράγει αφρώδεις οίνους, διεκδικεί αυτή την φήμη! Τα υψώματα αυτά εκτείνονται παράλληλα με τον ποταμό για πολλά χιλιόμετρα και σε κάθε κορυφή υπάρχει ένα μεσαιωνικό κάστρο ή πύργος. Όλα αυτά ενώνονται μεταξύ τους με μονοπάτια μέσα από τα βουνά και δημιουργούν πανέμορφες διαδρομές για ποδηλασία και για περπάτημα.


Το μεσημεράκι επιστρέψαμε στο σπίτι του Ρεμύ όπου η οικογένεια του είχε ετοιμάσει ένα μεγαλειώδες γεύμα α λα Γαλλικά! Όλα τα τυπικά παραδοσιακά πιάτα δήλωναν παρόν! Από βατραχοπόδαρα και μοσχαρίσιο κρέας saignant* μέχρι και τα τυριά στο τέλος, τα πάντα ήτανε 100% γαλλικά! Τα κρασιά που συνόδευσαν το γεύμα μας προέρχονταν και πάλι από διάφορες περιοχές όπως Αλσατία, Προβηγκία, Μπορντό ενώ δεν έλειψε και ο Ροδανός με ένα Cornas του 1998. Φυσικά εγώ δεν έχασα την ευκαιρία να βάλω και ένα ξινόμαυρο στο τραπέζι για να σπάσω λίγο το Γαλλικό κατεστημένο που κυριαρχούσε!
Το απογευματάκι κάναμε μία γύρα στους αμπελώνες του Saint-Peray μέχρι την στιγμή που η βροχή μας ανάγκασε να επιστρέψουμε πίσω σπίτι και να αποτελειώσουμε τις μεσημεριανές φιάλες με χαλαρή κουβεντούλα.
Την Δευτέρα το πρωί συνεχίσαμε την βόλτα μας στους αμπελώνες της περιοχής και πιο σγκεκριμένα στο Cornas. Μία περιοχή από την οποία έχω τις καλύτερες οινικές εμπειρίες αφού έχω πιει εξαιρετικά κόκκινα που μου έχουν μείνει. Αμέσως μετά πήγαμε στην Cave de Tain, μία συνεταιριστική κάβα που έχει την τύχη να κατέχει κάποια εξαιρετικά αμπελοτεμάχια Hermitage. Δοκιμάσαμε σχεδόν όλη τους την γκάμα εκτός από κάποιες πολύ ειδικές εμφιαλώσεις. Τα λευκά τους, τόσο αυτά της υψηλής γκάμας όσο και της χαμηλότερης ήτανε αδιάφορα, ανέκφραστα και άδεια στο στόμα. Τα κόκκινα δεν έλεγαν κάτι το ιδιαίτερο αλλά όσο κατεβαίναμε στις χρονολογίες τόσο βελτιώνονταν η κατάσταση. Αποκορύφωμα το Gambert de Loche ένα Hermitage του 2003 με πολύ ωραία αρώματα ώριμων φρούτων και μπαχαρικών και μεστό στόμα. Στα 42€ όμως κρίνεται μάλλον ακριβούτσικο. Εξίσου καλό και ένα Hermitage του 1998 από την κλασσική γκάμα και σε πολύ πιο λογική τιμή (23€). Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως κάτι έχει αλλάξει στην οινοποίηση στα κόκκινα μετά το 2003. Ότι έχει γίνει από κει και πέρα υστερεί σε δομή και σώμα. Παρεμπιπτόντως, στη συγκεκριμένη κάβα θεωρούνται σπεσιαλίστες στο Syrah!
Μετά από ένα μεσημεριανό διάλειμμα για φαγητό και ξεκούραση είχε έρθει η ώρα να περπατήσουμε τα εδάφη του ξακουστότερου αμπελώνα της περιοχής: του Hermitage. Ένα όνομα σημείο αναφοράς στην κοιλάδα του ροδανού και ένα από τα πιο σημαντικά αμπελοτόπια της Γαλλίας. Επισκεφθήκαμε το τουριστικότερο σημείο του Hermitage, την περίφημη Chapelle (εκκλησάκι) απ' όπου το Domaine Jaboulet παράγει το φημισμένο Chapelle Hermitage και κάποτε "σφάζονταν" με τον Chapoutier για το ποιος θα την πρωτοπάρει. Τελικά ο Jaboulet απέκτησε το εκκλησάκι και τους γύρω αμπελώνες ενώ ο Chapoutier πήρε όλους τους γύρω αμπελώνες "περικυκλώνοντας" τον. Η θέα από το σημείο αυτό είναι μοναδική και οι αμπελώνες απλώνονται σε όλη την πλαγιά έχοντας κλίση που δημιουργεί ίλιγγο! Οι άριστα διατηρημένοι αμπελώνες φανερώνουν πως οι άνθρωποι που καλλιεργούν τα εδάφη του Hermitage έχουν μεγάλη οικονομική άνεση!


Με την βροχή να μας κόβει και πάλι στην μέση, αφήσαμε το υπέροχο αυτό τοπίο και κατηφορίσαμε προς το χωριό Cornas για να επισκεφθούμε το Domaine Alain Voge, ένα από τα πιο αξιόλογα Domaine της περιοχής. Μετά από την απαραίτητη ξενάγηση στις εγκαταστάσεις περάσαμε στην δοκιμή. Δοκιμάσαμε 6 κρασιά 3 λευκά και 3 κόκκινα και μείναμε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Τα λευκά, ένα χωρίς βαρέλι και δύο Saint Peray από διαφορετικά αμπελοτεμάχια ήτανε όλα τους πολύ αρωματικά με καλή ισορροπία στο στόμα, μεγάλη επίγευση και έχουν σίγουρα την δυνατότητα να καταναλωθούν ακόμη και 5 χρόνια μετά. Τα κόκκινα του ήτανε όλα ένα κι ένα και ειδικότερα η cuvée Vieilles Vignes 2005 με την οποία και εμπλουτίσαμε την κάβα μας! Ένα κρασί πολύ πλούσιο στόμα και με εξαιρετική δομή που αποτελεί επένδυση για το μέλλον! Έχω κάνει από τώρα τα σχέδιά μου: μία φιάλη σε 2 χρόνια, μία ή δύο σε 5...
Η μέρα μας έκλεισε στο Domaine Fayolle δοκιμάζοντας την φετινή εσοδεία από τα βαρέλια και τις δεξαμενές. Η περασμένη ώρα και η κούραση δεν μας επέτρεψαν να δοκιμάσουμε από φιάλη αλλά μείναμε ευχαριστημένοι αφού παρά τις δυσκολίες της φετινής χρονιάς** ότι δοκιμάσαμε στέκονταν πολύ καλά.
Την τρίτη το πρωί πήρα το τραίνο για να επιστρέψω στην Βουργουνδία. Φορτωμένος με αρκετές φιάλες Syrah και Marsanne αλλά και με μπόλικες εμπειρίες, άφηνα την κοιλάδα του Ροδανού με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης για όλες τις υπέροχες στιγμές που πέρασα και ελπίζοντας πως δεν θα αργήσω να επιστρέψω!



*Saignant: κρέας ψημένο ελαφρά ώστε να διατηρεί στο εσωτερικό του το αίμα και να μένει τρυφερό και νόστιμο.

** 2 βδομάδες πριν τους τρύγους, μεγάλες καταιγίδες κατέστρεψαν πλαγιές και μικρούς δρόμους μεταξύ των αμπελώνων ενώ αμπελώνες χωρίς κλίση έμειναν πλημμυρισμένοι για αρκετό καιρό. Νωρίτερα ο περονόσπορος και το ωίδιο είχανε ήδη κάνει μεγάλη ζημιά αλλά ευτυχώς για τους παραγωγούς του Ροδανού και τους φίλους του Syrah, μετά τις καταιγίδες ο δυνατός ήλιος και το ελαφρύ αεράκι βελτίωσαν κάπως την κατάσταση

Αμπελοοινικές περιπέτειες στις πλαγιές του Ροδανού! Μέρος 1ο

Η περασμένη βδομάδα ήτανε η τελευταία εβδομάδα οινοποιήσεων για εμάς στο Domaine Giboulot. Τελειώνοντας, την πέμπτη το απόγευμα, δεν έχασα καθόλου χρόνο. Ετοιμάστηκα στα γρήγορα και πήρα το πρώτο τραίνο που έφευγε για Λυών. Από εκεί, έφτασα στην Βαλάνς όπου συνάντησα τον περσινό μου συμμαθητή Remy που μου είχε δώσει το ελεύθερο να τον επισκεφθώ όποτε θελήσω!
Την παρασκευή το πρωι, μετά από ένα αρχοντικό 9άωρο ύπνου, ξεκινήσαμε την μέρα μας δοκιμάζοντας τα φετινά λευκά του Ρεμύ από Marsanne. Είναι η πρώτη οινοποίηση που κάνει και δυστυχώς γι' αυτόν ξεκίνησε σε μία από τις πιο δύσκολες χρονιές. Παρόλα αυτά όμως και τα 3 βαρέλια που δοκιμάσαμε έδειχναν πως θα εξελιχθούν πολύ καλά στην συνέχεια και θα δώσουν ενδιαφέροντα κρασιά. To μεσημέρι μετά το φαγητό κατηφορίσαμε νότια για να θαυμάσουμε τα απίστευτα τοπία που δημιουργούν οι παραπόταμοι του Ροδανού σχίζοντας τα βουνά του Massife centrale.

Στην συνέχεια επισκεφθήκαμε την συνεταιριστική κάβα της περιοχής όπου και δοκιμάσαμε τις 10 αντιπροσωπευτικότερες ετικέτες τους. Χωρίς να περιμένουμε μεγάλα πράγματα από ένα συνεταιριστικό οινοποιείο βρήκαμε τα λευκά τους τελείως αδιάφορα, ενώ από τα κόκκινα μόνο 2 κατάφεραν να σώσουν κάπως την κατάσταση. Το πρώτο από αυτά ήτανε ένα Pinot Noir πολύ διαφορετικό από αυτά τις Βουργουνδίας, ευκολόπιοτο φρουτώδες και πολύ εκφραστικό με μόνο μειονέκτημα το έντονο βαρέλι. Το δεύτερο ήτανε και αιτία για την οποία επισκεφθήκαμε την συγκεκριμένη κάβα. Ένα κόκκινο από Chatus, μία σπάνια ερυθρή ποικιλία που αναφέρεται ακόμη και στην καταγραφή του Γαλλικού αμπελώνα τον 16ο αιώνα. Απ' όσο ψάξαμε κανένα οινοποιείο δεν εμφιαλώνει 100%Chatus παρά μόνο ο συνεταιρισμός. Ένα κρασί που θύμιζε πολύ Syrah αλλά με λιγότερο θερμό στόμα και κάπως πιο φινετσάτο. Το αρνητικό του είναι πως έχει πάρα πολύ μικρή επίγευση και τελειώνει πολύ απότομα. Πιστεύω πως θα μπορούσε να δώσει καλά αποτελέσματα σε χαρμάνι με το Grenache και όχι με το Syrah με το οποίο χαρμανιάζεται συνήθως αφού ο χαρακτήρας τους είναι πανομοιότυπος. Για το τέλος δοκιμάσαμε ένα αφρώδες ροζέ που ήτανε πνιγμένο στον θειώδη ανυδρίτη και λίγο έλειψε να μας στείλει σπίτι με βαρύ πονοκέφαλο αλλά και ένα γλυκό Viogner που μπορώ να πω πως δεν ήτανε καθόλου άσχημο.
Το Σάββατο το πρωί βρεθήκαμε στο Domaine de la Montmalle, την πρώην κατοικία ενός δούκα που έμεινε εγκαταλελειμμένη για πολύ καιρό και το 2004 βρήκε 2 αγοραστές που αποφάσισαν να αξιοποιήσουν τους αμπελώνες της. Καλλιεργώντας λοιπόν τις ήδη υπάρχουσες ποικιλίες Aramon, Carignan και Syrah, στην Montmalle παράγονται σήμερα 3 διαφορετικές ετικέτες. Το ροζέ από το Aramon ήταν ανέκφραστο και πλαδαρό χωρίς κανένα ενδιαφέρον. Ας μην ξεχνάμε πως το Aramon είναι μία πολύ παραγωγική ποικιλία που φυτεύτηκε στην Γαλλία μετά την φυλλοξήρα για να καλυφθεί γρήγορα το μεγάλο κενό που είχε δημιουργηθεί στην παραγωγή. Ευτυχώς γι' αυτούς, σκοπεύουν να το ξηλώσουν μόλις έχουν την οικονομική δυνατότητα. Το χαρμάνι Carignan-Syrah στέκονταν κάπως καλύτερα αφού είχε καλή δομή και ωραία οξύτητα, χωρίς όμως και αυτό να είναι ιδιαίτερα εκφραστικό. Το Syrah τους δεν διέφερε πολύ από το χαρμάνι αν και ήταν κάπως πιο γενναιόδωρο σε αρώματα. Δοκιμάζοντας όμως απευθείας από τις δεξαμενές οινοποίησης φάνηκε καθαρά πως για το μέτριο επίπεδο ποιότητας ευθύνεται η έλλειψη εξοπλισμού και η έλλειψη χώρων συντήρησης μετά την οινοποίηση. Το Syrah ήταν εξαιρετικό, με πολύ ωραία οξύτητα, πλούσιο στόμα και μακρά επίγευση ενώ το Carignan έρχονταν λίγο πιο άγριο αλλά εάν κάνει την μηλογαλακτική του όπως πρέπει έχει σπουδαίο μέλλον! Θα ήθελα πάρα πολύ να ξαναπεράσω από το Domaine de la Montmalle κάποια στιγμή στο μέλλον για να δω πως θα έχει αξιοποιηθεί η φανταστική αυτή κατοικία και φυσικά για να δοκιμάσω τα κρασιά τους όταν θα υπάρχουν τα μέσα και η εμπειρία αφού οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει αγαπούν πάρα πολύ αυτό που κάνουν και είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα πετύχουν.
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας ακολουθούσε μία γευσιγνωσία για την οποία είχαμε θέσει τα στάνταρ μας πολύ ψηλά. Εδώ δεν υπήρχε η δικαιολογία των υψηλών αποδόσεων της συνεταιριστικής κάβας ούτε η δικαιολογία της έλλειψης εμπειρίας και εξοπλισμού. Υπήρχε ένα όνομα που όφειλε να μας αποδείξει γιατί συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων παραγωγών παγκοσμίως. Αναφέρομαι φυσικά στο κορυφαίο όνομα της κοιλάδας του ροδανού, τον Michel Chapoutier. Σε βιοδυναμική καλλιέργεια από το 1991 και με οινοποιεία σε Αυστραλία, Ροδανό και Ρουσιγιόν* ο οίκος Chapoutier παράγει σήμερα 60 περίπου ετικέτες από 34 διαφορετικούς αμπελώνες. Η πρώτη μου επαφή με τα κρασιά του οίκου ήτανε τον περασμένο Γενάρη στο σαλόνι κρασιών του Αμπουις. Τολμώ να πω πως τότε δεν ενθουσιάστηκα και ιδιαίτερα αφού τα κρασιά που δοκίμασα ήτανε αψεγάδιαστα οινολογικά αλλά δεν είχανε τίποτα παραπάνω να μου προσφέρουν. Αυτό συνέβη γιατί αυτά που δοκιμάσαμε τότε ήτανε κρασιά από τις γκάμες tradition και decouverte που γίνονται από αγορασμένα σταφύλια συμβατικής καλλιέργειας και κοστολογούνται γύρω στα 10€. Η ίδια ακριβώς εντύπωση μου δημιουργήθηκε και το περασμένο Σάββατο δοκιμάζοντας τα πρώτα 2 κρασιά από την γκάμα tradition και για τον λόγο αυτόν ζητήσαμε να περάσουμε κατευθείαν στις γκάμες prestige και fac & spera που γίνονται με τα σταφύλια που παράγονται από τον ίδιο τον οίκο σε Βιοδυναμική καλλιέργεια. Από την γκάμα prestige δοκιμάσαμε την Chante Alouette, ένα λευκό Hermitage του 2006 και Les Arenes ένα κόκκινο Cornas του 2006 που είναι και το μόνο συμβατικό της γκάμας αυτής. Πιο εκφραστικά, με πιο γεμάτο στόμα και καλύτερη δομή τα κρασιά αυτά έδειχναν πως υπάρχει διαφορά επιπέδου ποιότητας με αυτά της προηγούμενης γκάμας αλλά δεν κατάφερναν να υπερασπιστούν την υπογραφή που φέρουν στην ετικέτα τους. Το Cornas μάλιστα είχε αρκετά αιχμηρές τανίνες και μικρή επίγευση και δεν μας πολυενθουσίασε. Έτσι λοιπόν, ο νεαρός που μας σερβίριζε αποφάσισε να μας δείξει τι εστί Chapoutier και ετοίμασε το "βαρύ πυροβολικό". Γκάμα Fac & Spera λοιπόν και Ermitage**, η αφρόκρεμα του οίκου και 3 φιάλες που μαζί ξεπερνούν τα 450€ κόστος αγοράς! Το λευκό De l'Orée και τα κόκκινα Pavillon και Ermite κατάφεραν να ξεπεράσουν κάθε προσδοκία και συνεπαρμένοι από το μεγαλείο τους δεν βρίσκαμε λέξεις να τα περιγράψουμε. Κρασιά με φοβερή δύναμη, πληθωρικά αρώματα, με εξαιρετική μεταλλικότητα που χάριζε δροσιά στο γεμάτο στόμα τους, με εξαιρετική δομή και πολύ μακρά επίγευση επιβεβαίωναν την φήμη του οίκου που τα παράγει. Σίγουρα όμως είναι πολύ νεαρά ακόμη αφού είναι οίνοι που μπορούν να παλιώσουν για πολλά χρόνια και το ιδανικό θα είναι να αρχίσουν να καταναλώνονται σε 10 χρόνια από τώρα! Αν είχα ένα χιλιάρικο στην άκρη ίσως είχα πάρει ένα εξαράκι! Κρίμα που τέτοια μεγάλα κρασιά είναι τόσο δυσπρόσιτα στους περισσότερους φίλους του κρασιού. Στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι πως τα καλύτερα κρασιά πίνονται από επιδειξιομανής λεφτάδες που συχνά δεν έχουν καμία ιδέα και σεβασμό για αυτό που έχουν στο ποτήρι τους ενώ την ίδια στιγμή οι περισσότεροι πραγματικοί φίλοι του κρασιού αρκούνται σε απλές δοκιμές μεγάλων κρασιών μία στο τόσο ή ακόμη χειρότερα αρκούνται στο να αναστενάζουν βλέποντας τα στις βιτρίνες ή διαβάζοντας άρθρα για αυτά! Εκδικούμαστε όμως ζώντας την μαγεία που προσφέρει το να αναζητά κανείς μικρά άγνωστα οινοποιεία και να ανακαλύπτει μεγάλα κρασιά σε προσιτές τιμές...
Το σάββατο έκλεισε σε έναν παλιό μου φίλο με δείπνο συνοδευόμενο από διάφορες ετικέτες από περιοχές εκτός ροδανού για να σπάσουμε λίγο την μονοτονία!
2 μέρες με πολλές καινούργιες εμπειρίες είχανε ήδη παρέλθει και ακολουθούσαν άλλες 2 μέρες υψηλού γαστρονομικού και αμπελοοινικού ενδιαφέροντος...


*Roussillon: Περιοχή στην νοτιοδυτική Γαλλία από την πλευρά της μεσογείου, νοτιότερα του Montpellier με γνωστότερες αμελουργικές περιοχές τα Banyuls, Rivesaltes και Côtes de Roussillon.
**Ermitage ή Hermitage: Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των 2 απλά ο M.Chapoutier γράφει Ermitage στα κρασιά της υψηλής του γκάμας για να τα ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα Hermitage.

Βιοδυναμική καλλιέργεια

Πίσω στο 1924 όταν η βιομηχανοποίηση της αγροτικής παραγωγής άρχιζε να κερδίζει έδαφος, οι μέθοδοι καλλιέργειας που χρησιμοποιούνταν επί αιώνες και βοηθούσαν τους παραγωγούς να παράγουν τα προϊόντα τους σε αρμονία με την φύση, άρχισαν να χάνονται. Μία μερίδα αγροτών στην Γερμανία, βλέποντας την χημεία να εισβάλλει στα κτήματα τους και την ποιότητα των προϊόντων να υποβαθμίζεται, άρχισε να ανησυχεί και ζήτησε την βοήθεια του αυστριακού φιλόσοφου Rudolf Steiner. Ο Steiner ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος μπορούσε να δει πολύ μακριά. Σε μία εποχή που η έννοια της βιολογικής καλλιέργειας ήτανε κάτι άγνωστο, αυτός με τις 10 ιστορικές ομιλίες του στο Koberwitz έβαλε τις βάσεις για μία πιο εξελιγμένη μορφή της βιολογικής, την Βιοδυναμική καλλιέργεια! Δυστυχώς ο θάνατος των πρόλαβε το 1925 και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του. Η βιοδυναμική καλλιέργεια παραμένει σήμερα μία εμπειρική μέθοδος η οποία βασίζεται στις βασικές αρχές που διατύπωσε ο Steiner και από εκεί και πέρα o κάθε παραγωγός ή σύμβουλος βιοδυναμικής καλλιέργειας ακολουθεί την δική του φιλοσοφία. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες για να μην κάνω το post μεγάλο και κουραστικό αλλά θα μπω κατευθείαν στο θέμα.
Έχοντας δουλέψει σε Βιοδυναμικά οινοποιεία πέρυσι και φέτος συναντώ πάντα διαφορετικές αντιδράσεις όταν μιλάω για το είδος καλλιέργειας εφαρμόζουμε. Τόσο όταν συζητάω με άτομα του χώρου όσο και μιλώντας με άτομα που γνωρίζουν λιγότερα πράγματα γύρω από το κρασί, η γνώμη τους για την Βιοδυναμική θα είναι είτε πολύ θετική είτε πολύ αρνητική. Είτε δηλαδή θα είναι κάποιος πολύ ενθουσιασμένος με την εναλλακτική αυτή μέθοδο καλλιέργειας είτε θα την αφορίζει μιλώντας για ανούσιες πρακτικές που χρησιμοποιούνται μόνο και μόνο για καλύτερο μάρκετινγκ Εγώ από την δική μου πλευρά, έφτασα στην Βουργουνδία με μεγάλη όρεξη να μάθω για την βιοδυναμική καλλιέργεια αλλά γρήγορα έγινα πιο επιφυλακτικός και επεξεργαζόμουν με προσοχή κάθε πληροφορία που μου δινότανε σχετικά με αυτό τον τύπο καλλιέργειας. Στο πρώτο οινοποιείο που δούλεψα, το Domaine Trapet στο Gevrey Chambertin, οι βιοδυναμικές πρακτικές περιορίζονταν στα βασικά ενώ στο οινοποιείο υπήρχε η δυνατότητα και η τεχνογνωσία να διορθωθεί οποιοδήποτε πρόβλημα προέκυπτε στο αμπέλι. Το αποτέλεσμα πάντως ήτανε εκπληκτικό και αυτό αποδεικνύεται από την φήμη των κρασιών του κτήματος παγκοσμίως. Από την άλλη όμως δεν είμαι σίγουρος για το κατά πόσο είναι η βιοδυναμική που κάνει την διαφορά. Άποψη που μου διατύπωσε και ένας εκ των εξεταστών μου πέρυσι λέγοντας μου: κοίταξε, ένα domaine με 40 στρέμματα Grand Cru εκ τον οποίων τα 18 είναι Chambertin δεν έχει ανάγκη την βιοδυναμική για να κάνει όνομα! Το ίδιο συμβαίνει και με άλλα μεγάλα βιοδυναμικά οινοποιεία όπως το Domaine de la Romanée Conti και το Domaine Leflaive.
Τον φετινό Σεπτέμβρη λοιπόν, όταν ξεκινούσα στο Domaine Giboulot δεν είχα ακόμη ξεκάθαρη εικόνα για την αποτελεσματικότητα της βιοδυναμικής καλλιέργειας στο κρασί. Σήμερα, κάτι λιγότερο από 2 μήνες μετά μπορώ πω με βεβαιότητα πως Ναι! Η βιοδυναμική είναι μία επαναστατική μέθοδος καλλιέργειας που μπορεί να αλλάξει ριζικά την ποιότητα ενός προϊόντος! Αρκεί μία απλή επίσκεψη στο domaine Giboulot και γρήγορα συμφωνεί κανείς μαζί μου. Ένα οινοποιείο με πολύ περιορισμένη οικονομική δυνατότητα, με ελάχιστα μέσα και με άγνωστες, υποβαθμισμένες appellations (πέρα από 1-2 εξαιρέσεις). Την πρώτη μέρα που φτάνει κανείς να δουλέψει εκεί πέρα ή πρώτη του σκέψη είναι: αν κάνουμε κρασί εδώ πέρα εμένα να με γράψεις. ...και όμως! Ο Emmanuel Giboulot έχει καταφέρει να αναδείξει τα ταπεινά του αμπελοτεμάχια του σε τέτοιο βαθμό που οι πελάτες του περιμένουνε με την ίδια λαχτάρα την καινούργια εμφιάλωση του En Gregoire (ενός Hautes Côtes de Nuits*), που θα περίμεναν ένα μεγάλο Cru! Είμαι σίγουρος πως σε μία τυφλή δοκιμή των λευκών του θα ψάχναμε να βρούμε αν πίνουμε κάποιο cru του Puligny ή του Mersault! Βέβαια εδώ πέρα μιλάμε για μία πολύ πιο ψαγμένη μορφή βιοδυναμικής καλλιέργειας και για έναν οινοπαραγωγό που δεν σταματάει ποτέ να πειραματίζεται! Πέρα από αυτό, την ίδια περίοδο έτυχε να πιω πάρα πολλά εξαιρετικά βιοδυναμικά κρασιά** κατά την διάρκεια του τρύγου ή και αργότερα. Πείστηκα λοιπόν πως η βιοδυναμική καλλιέργεια μπορεί να κάνει την διαφορά στο αμπέλι και να βοηθήσει να παραχθούν πραγματικά διαμάντια είτε αυτά προέρχονται από αμπελοτεμάχια με μεγάλη αίγλη είτε όχι. Τώρα γιατί κάποιοι παραγωγοί λυσσάζουν ακούγοντας για την βιοδυναμική είναι άλλη ιστορία που ίσως αναφερθώ κάποια άλλη φορά. Εξάλλου την συζήτηση για το κρασί και την βιολογική καλλιέργεια την κάναμε στο blog του μπαμπάκη πολύ πρόσφατα.


*Hautes cotes de Nuits: ψηλές πλαγιές + ονομασία περιοχής, χαμηλά στην ιεραρχία της ποιοτικής κατάταξης των κρασιών της Βουργουνδίας τα κρασιά αυτά πωλούνται σε μία μέση τιμή 5-6 €.

** Κάποια καλά Βιοδυναμικά κρασιά που δοκίμασα πρόσφατα: Vacqueras 2005 Domaine Montirius, Crozes Hermitages Les Croix 2006 David Renaud, Pouilly-Vinzelles "Les Quarts" 2006 Domaine de La Soufrandiére, Morgon 2005 Marcel Lapierre

Domaine Trapet - Gevrey Chambertin

Προτίμησα να γράψω ένα ξεχωριστό κείμενο για το Domaine Trapet γιατί o Jean-Louis Trapet είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αξίζει κάτι παραπάνω από μία απλή αναφορά.
Αναλαμβάνοντας το οινοποιείο το 1990, ο Jean-Louis ξεκίνησε μία τεράστια προσπάθεια να περάσει το κτήμα σε μία άλλη διάσταση και να απαλλαγεί από της μοντέρνες μεθόδους του πατέρα του Jean που ήταν άριστες για την παραγωγή ενός βιομηχανικού εύκολου κρασιού αλλά σε καμία περίπτωση η κατάλληλες για την δημιουργία των διαμαντιών που χαρίζουν σήμερα τα εδάφη του Chambertin υπό τις φροντίδες του Jean-Louis. Πρώτο του μέλημα, το πέρασμα σε βιολογική και πολύ γρήγορα σε βιοδυναμική καλλιέργεια που επανάφερε την ζωή στην γη των αμπελιών και η κατάργηση των βίαιων πρακτικών κατά την οινοποίηση (περιστροφικές δεξαμενές, μηχανικό πάτημα...) με σκοπό την παραγωγή κρασιών που ανταποκρίνονται στα χαρακτηριστικά του terroir.
Για καλή μας τύχη, παρά το κρύο στην κάβα (8°C), τα κρασιά δοκιμάζονταν καταπληκτικά!
Ξεκινήσαμε με μια "βόλτα" μέχρι την Αλσατία, δοκιμάζοντας Riesling και Gewurstraminer. Ο αρωματικός πλούτος των δύο αυτών Νέκταρ ήταν η απόδειξη πως πλέον ο Τραπέ έχει πάρει στα σοβαρά τα 60 στρέματτά του στο Riquewhir και την γύρω περιοχή και ετοιμάζεται να παίξει γερά και εκεί πέρα!
Περνώντας στα κόκκινα, δοκιμάσαμε ένα PassetoutGrain* από το οποίο δεν περίμενα και πολλά αλλά διαψεύστηκα τελείως! Κόκκινα φρούτα στην μύτη, τέλεια ισορροπία στο στόμα, πολύ ευχάριστη επίγευση και όλ'αυτά από ένα κρασί που έχει γίνει χωρίς προσθήκη θειώδη ανυδρίτη! Συνεχίσαμε με γευσιγνωσία όλων των 2007 σε βαρέλι (Gevrey Village, 2 Premier Cru, 3 Grand Cru) και επανήρθαμε στα εμφιαλωμένα του 2006 με το Marssannay. Η συγκεκριμένη χρονιά βγήκε από το βαρέλι σχετικά γρήγορα αφού ο Jean-Louis την θεωρεί πολύ "ντελικάτη" και δεν ήθελε να συμαδευτεί από το βαρέλι. Για να μην μακρολογώ θα περάσω κατευθείαν στο κρασί που έκλεψε την παράσταση της ημέρας: το Latricières-Chambertin!!! Μύτη απίστευτης πολυπλοκότητας με τα μπαχαρικά(epices) να επικρατούν αλλά και μία έντονη παρουσία πυρίτιδας-τσακμακόπετρας να επιδεικνύει την δύναμη αυτού του terroir. Το φρούτο ερχότανε σε δεύτερη φάση άλλα ήτανε αρκετό για να τιθασεύσει κάπως τα άγρια αρώματα - αποτέλεσμα της έντονης παρουσίας πέτρας στο έδαφος- και να μας τρελάνει κυριολεκτικά!!! Στο στόμα το μόνο "παράπτωμα" ήταν πως οι ταννίνες του ίσως ήταν ακόμη λίγο "αιχμηρές" αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα νεότατο κρασί που σερβιρίστηκε σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία. Τι θα δώσει άραγε αυτό το κρασί σε 15 χρόνια? ...
Η επίσκεψη συνεχίστηκε στις εγκαταστάσεις και τα αμπέλια. Λόγω της έλλειψης του φυλλώματος στα κλήματα αυτήν την εποχή, κάτι πολύ εντυπωσιακό να δει κανείς στην Βουργουνδία είναι η διαφορά των χρωμάτων του εδάφους ανάμεσα στα διάφορα cru. Βλέπει έτσι κανείς ότι οι μοναχοί που καθόρισαν τα όρια πριν μερικούς αιώνες δεν είχανε κάνει τίποτα στην τύχη και επίσης καταλαβαίνει τον λόγω για τον οποίο καμία Napa και κανένα Oregon δεν θα κάνουν ποτέ Chambertin, Chambolle ή Romanée. Καλά κρασιά ναι, για κάποιους ίσως και καλύτερα αλλά δεν θα είναι ποτέ τα ίδια...
Πριν φύγουμε, ο Jean-Louis μας έδειξε στα γρήγορα κάποια καινουργια βιοδυναμικά σκευάσματα που σκέφτεται να αρχίσει να χρησιμοποιεί: Λάδι από κουκούτσια λεμονιού, λάδι γλυκάνισου και πρόπολις είναι κάποια από αυτά που θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα μίγματα με χυμό σκόρδου, άργιλο, πυρίτιο, ταλκ, τσουκνίδες βρασμένες, κέρατα αγελάδος, βαλεριάνα κλπ. Μοιάζει λίγο με συνταγή από παραμύθι με μάγισσες(!) αλλά όλα αυτά έχουν κάποια βάση και ύστερα από μία σωστή επεξήγηση, η χρήση τους φαντάζει απόλυτα λογική! (πόσα παράσιτα θα επιτεθούν ένα φυτό που έχει ραντιστεί με μίγμα που περιέχει χυμό σκόρδου για παράδειγμα...).
Απόδειξη του πόσο νοιάζεται αυτός ο άνθρωπος για το περιβάλλον, η εγκατάσταση, έως τον απρίλη, φωτοβολταϊκών συστημάτων σε όλο το ανατολικό μέρος της σκεπής του οινοποιείου και εγκατάσταση συστήματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από την κάυση των ξύλων του κλαδέματος ώστε όλες οι εγκαταστάσεις να είναι αυτόνομες σε ηλεκτρική ενέργεια!
Αφήνοντας το Gevrey και πλησιάζοντας στο τελείωμα μίας ακόμη 3ήμερης αμπελο-οινικής περιπέτειας διασχίσαμε τους αμπελώνες του Chambolle Musigny, του Clos Vougeot και του Vosne Romanée μην παραλείποντας φυσικά το μυθικό Romanée Conti όπου και βγήκαν οι ανάλογες φωτογραφίες!







Άντε και στα δικά σας!

Κωστής


*PassetoutGrain: H χαμηλότερη ένδειξη ποιότητας για μία Βουργουνδία. Το μόνο που μπορεί να περιλαμβάνει και Gamay στην σύνθεσή του.

Μία περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες!

Το σχέδιο PIC (project d'initiation à la communication) είναι 1 από τα 3 projects που απαιτούνται για την απόκτηση του BTS αμπελουργίας-οινολογίας (δίπλωμα ανώτερου τεχνικού) και έχει ως στόχο την οργάνωση μίας εκδήλωσης γύρω απ'το χώρο του κρασιού με την παρέμβαση κάποιου τρίτου ως προς το εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Στην δική μας περίπτωση, με την συμμετοχή της εταιρίας "OENOS: Fruit, Pierre, Lumière" που εδρεύει στο Παρίσι, αποφασίσαμε να οργανώσουμε μία παρουσίαση-γευσιγνωσία των Ελληνικών κρασιών για τους επαγγελματίες της περιοχής. Το εγχείρημα κρίνεται εξαιρετικά δύσκολο αφού είναι γνωστό πως η Βουργουνδία παράγει κάποια από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου, τόσο λευκά όσο και κόκκινα ενώ οι Βουργούνδιοι χαρακτηρίζονται από μία ιδιαίτερη συντηρητικότητα και κάθε άλλο παρά ανοιχτοί είναι σε νέες γεύσεις! Ο δείκτης δυσκολίας ανεβαίνει κι άλλο αν αναλογιστεί κανείς την γενικά άσχημη εικόνα που έχουν τα ελληνικά κρασιά λόγω των φτηνών ρετσίνων και μοσχάτων. Δυστυχώς αυτά είναι συνήθως τα μόνα δείγματα του ελληνικού αμπελώνα για τους Γάλλους καταναλωτές της επαρχίας.
Στο εγχείρημα μας λοιπόν να αντιστρέψουμε αυτήν την εικόνα και να βοηθήσουμε τους Βουργουνδιους να ανακαλύψουν τα μυστικά της χώρας μας, ήρθαμε σε επαφή με κάποιους από τους σημαντικότερους καβίστες κ εστιάτορες της περιοχής όπως επίσης και με καθηγητές οινολογίας αλλά και με ανεξάρτητους καταναλωτές, γνώστες του καλού, ποιοτικού κρασιού.
Όσων αφορά την παρουσίαση, επιλέξαμε 4 από τις αντιπροσωπευτικότερες περιοχές της Ελλάδας απ'όπου θα παρουσιαστούν 9 κρασιά: 3Λευκά, 1ρετσίνα, 3κόκκινα και 2 γλυκά. Αιχμή του δόρατος τ'ασύρτικα της Σαντορίνης και τα Ξινόμαυρα της Νάουσας που σε εκδηλώσεις τέτοιου τύπου κλέβουν πάντα την παράσταση.
Την εκδήλωση θα καλύψουν η Βουργουνδέζικη εφημερίδα "Bien Public" και το εξειδικευμένο σε οινολογικά θέματα "Bourgogne Aujourd'hui".
Δυστυχώς εξαιτίας των πάμπολλων παραμέτρων επιλογής ημερομηνίας (διαθεσιμότητα καλεσμένων, αποφυγή άλλων εκδηλώσεων ίδιου τύπου...) δεν είχαμε την δυνατότητα να διαλέξουμε την όσο το δυνατόν καλύτερη ημερομηνία αλλά την λιγότερο ακατάλληλη! Παραμένουμε όμως αισιόδοξοι αφού πέρα από αυτό τα πράγματα εξελίσσονται πάρα πολύ καλά και ελπίζουμε πως δεν θα υπάρξουν άλλα προβλήματα....


Κωστής


Link σχετικό με την εταιρεία OENOS και τα ελληνικά κρασιά (English):
http://www.viamichelin.co.uk/viamichelin/gbr/tpl/mag5/art20080201/htm/tour-gastro-panorama-vins-grecs.htm

Φώτο: Η μητρόπολη του ποιοτικού κρασιού Beaune:

υ.γ.:Για σήμερα είχαμε κανονίσει επίσκεψη-γευσιγνωσία στο Chateau de Savigny αλλά λόγω φόρτου εργασίας, μετατέθηκε για τον Μάρτιο...

Η Νάουσα και το ξινόμαυρο στην γαλλική ελίτ!

Με αφιέρωμα στα κρασιά της Νάουσας κυκλοφορεί αυτό το τρίμηνο το Γαλλικό περιοδικό "Le rouge et le Blanc". Το ρεπορτάζ, 8 σελίδων, περιλαμβάνει παρουσίαση του ιστορικού της περιοχής, αναλυτική περιγραφή των γεωκληματικών συνθηκών και της ποικιλίας ξινόμαυρο ενώ εκτεταμένη αναφορά γίνεται στα οινοποιεία Μπουτάρη, Δαλαμάρα, Κυρ-Γιάννη, Θυμιόπουλου, Αργατιά και Μαρκοβίτη.

Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια για το ξινόμαυρο και αποδέχονται ομόφωνα πως είναι μία ποικιλία η οποία αν καλλιεργηθεί και οινοποιηθεί κατάλληλα έχει δυνατότητες να παράγει κρασιά μοναδικής ποιότητας, ισάξια αυτών της Βουργουνδίας ή του Μπαρόλο.

Το "Le rouge et le Blanc" είναι ένα από τα εγκυρότερα και πιο ανεξάρτητα αμπελοοινικά περιοδικά της Γαλλίας και μεταξύ των συνδρομητών του συγκαταλέγονται σπουδαίοι επαγγελματίες τους χώρου όπως καβίστες και sommelier διάσημων εστιατορίων.

Ένα άρθρο που δικαιώνει την προσπάθεια όλων αυτών που αγωνίζονται για την ανάδειξη του ποιοτικού Ελληνικού κρασιού σε μία από τις ανταγωνιστικότερες και πιο απαιτητικές αγορές του κόσμου!

Οι βαθμολογίες κυμάνθηκαν από 10,5 έως 17 και λαμβάνοντας υπόψιν την αυστηρότατη βαθμολόγηση των κριτικών του συγκεκριμένου περιοδικού, μπορούμε να μιλάμε για μία τεράστια επιτυχία. Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ θα αναφέρω ως παράδειγμα άρθρο με γευσιγνωσία των καλύτερων Chateau του αμπελώνα του Pessac-Léognan στην περιοχή Graves του Bordeaux όπου η βαθμολογίες ήτανε από 11 έως 16 στα κόκκινα! Για να μην μιλήσω για τα λευκά όπου το πασίγνωστο Chateau Laville Haut-Brion βαθμολογήθηκε με 8/20!!!

Από τα 25 κρασιά που δοκιμάστηκαν 8 κρασιά από 4 παραγωγούς και 5 διαφορετικές χρονιές είχαν βαθμολογία υψηλότερη του 15. Τα κρασιά με τις χαμηλές σχετικά βαθμολογίες ήτανε κυρίως νεαρά κρασιά (2004-2005) κάτι που δείχνει πως το ξινόμαυρο χρειάζεται κάποιο χρόνο για ν' αναπτύξει τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά.

Κάτι το οποίο επίσης ενθουσίασε τους Γάλλους γευσιγνώστες ήταν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που δίνει η ποικιλία στις διάφορες υποπεριοχές της Νάουσας (Ράμνιστα, Παλιοκαλιάς...) ενώ αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι το terroir* εκφράζεται το ίδιο έντονα στα κρασιά περιορισμένης παραγωγής όσο και στα κρασιά μαζικής παραγωγής(όπως το Grand Reserve Μπουτάρη)

Αυτά λοιπόν για όσους επιμένουν να σνομπάρουν το ξινόμαυρο, για όσους υποστηρίζουν πως δεν μπορεί να "σταθεί μόνο του", για όσους συνεχίζουν να καλλιεργούν ξενικές ποικιλίες στα εδάφη της Νάουσας αλλά και για όσους προσπαθούν και στηρίζουν αυτήν την ποικιλία και είχαν αρχίσει να απογοητεύονται!

Και τα καλύτερα έρχονται...

*Terroir:Το σύνολο των εδαφοκλιματικών στοιχείων,της ποικιλίας και των καλλιεργητικών πρακτικών μιας περιοχής που προσδίδει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός προϊόντος παραγόμενο σε αυτήν.

Saint Vincent Tournant

Ο Saint Vincent (ελληνιστί: άγιος Βικέντιος!) είναι ο προστάτης τον αμπελουργών της Γαλλίας. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή του δικού μας άγιου Τρύφωνα, με την διαφορά ότι ο "Βικέντιος" τιμάται δεόντως σε διάφορες περιοχές της χώρας από τους αμπελουργούς αλλά και από όλους τους φίλους του κρασιού.
Στην Βουργουνδία ένα χωριό αναλαμβάνει να φιλοξενήσει κάθε χρόνο της γιορτές προς τιμήν του Αγίου κάτι που έχει καθιερωθεί από το 1947 (έγινε επίσης το '38 κ το '39). Η εκδηλώσεις περιλαμβάνουν περιφορά ομοιώματος του αγίου στο χωριό, λειτουργία και άλλα τέτοια ωραία... Αυτό που όμως τραβάει κόσμο είναι η δοκιμή κρασιού στα οινοποιεία του χωριού και τα πολυάριθμα σταντ που προσφέρουν φαγητό για να συνοδέψουν την κατανάλωση αυτού!
Φέτος την οργάνωση ανέλαβε το γραφικό χωριό του Saint-Roman και φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να παραβρεθούμε! Φεύγοντας σχετικά νωρίς από την Beaune τα πάντα ήταν σκεπασμένα με πάχνη και υπήρχε έντονη ομίχλη ενώ το κρύο φανέρωνε πως ο χειμώνας επέστρεψε για τα καλά! Φτάνοντας όμως στο Saint-Roman τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα και αφού εφοδιαστήκαμε με το ποτήρι του St Vincent ξεκινήσαμε την οινογευστική μας διαδρομή. Το χωριό είναι σχετικά μικρό αλλά λόγω του ότι χωρίζεται σε άνω και κάτω, η διαδρομές ήταν αναπόφευκτες.
Όσων αφορά την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή το κρασί, το St Romain παράγει λευκά και κόκκινα που φέρουν την ονομασία του χωριού (AOC* Saint Roman)**. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο κατά την διάρκεια του St Vincent, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, το κρασί ήταν παγωμένο (όπως και τα χέρια μας) και δεν καταφέραμε να το εκτιμήσουμε όπως πρέπει. Σε γενικές γραμμές όμως, τα λευκά ήτανε αρκετά "ελαφριά" για Chardonnay, εκτός από ένα "νεαρό" του 2007 που διατηρούσε τα πρωτογενή φρουτώδη αρώματά του και ήταν το μόνο που άφησε καλές εντυπώσεις. Για τα κόκκινα δεν μπορέσαμε να βγάλουμε και πολλά συμπεράσματα πέρα από ένα 2002 του Domaine Buisson που ξεχώρισε λόγω αρωματικής έντασης.
Τελειώνοντας και αφού είχε πάει μεσημέρι κορέσαμε την πείνα μας με μία tartiflette συνοδεία κόκκινου κρασιού από το γνωστότερο παραγωγό του χωριού, Alain Gras, αν και πιστεύω πως ένα λευκό θα ταίριαζε πολύ καλύτερα.
Κατά την διάρκεια της επιστροφής κάναμε τα σχέδια μας για την επόμενη κυριακή, την οποία και περιμένουμε με ανυπομονησία!

Κωστής


*AOC:Appelation d'origin controlé (ονομασία ελεγχόμενης προέλευσης)

Κάτι αντίστοιχο του δικού μας ΟΠΑΠ.

**Σύστημα αξιολόγησης Γαλλικών κρασιών:
Vin de Table (επιτραπέζιοι οίνοι)
Vin de Pays (τοπικοί οίνοι) π.χ. Vin de Pays d'Oc
AOC Commune (AOC + όνομα ευρύτερης περιοχής) π.χ. AOC Bourgogne
AOC Village (AOC + όνομασία χωριού) π.χ. Apellation Saint Roman Controlée
Στην Βουργουνδία έχουμε επίσης Premier Cru και Grand Cru τα οποία θεωρούνται πως δίνουν την ανώτατη ποιότητα ενώ μικροαλλαγές έχουμε και σε άλλες περιοχές.

Φώτο:Η βαρελοποιία François στο St-Romain (στοκάρισμα-στέγνωμα ξυλείας)