Saint Romain 2 - Le retour!

Τον περασμένο Ιανουάριο επισκεφτήκαμε το γραφικό χωριό του Saint-Romain για τον εορτασμό του Saint-Vincent. 4 Μήνες μετά, επιστρέψαμε στο ίδιο μέρος στα πλαίσια της εκδήλωσης Printemps de Saint-Romain όπου οι φοιτητές του τμήματος εμπορίας ποτών σε συνεργασία με τους οινοπαραγωγούς του χωριού είχαν οργανώσει δοκιμή των τοπικών κρασιών και πολλές παράλληλες εκδηλώσεις.
Τον Μάιο η Βουργουνδία είναι πανέμορφη αλλά δυστυχώς ο βροχερός καιρός δεν μας άφησε πολλά περιθώρια να το απολαύσουμε. Μόλις πήραμε το ποτήρι μας φύγαμε τρέχοντας για τον πρώτο παραγωγό...
Αυτή ήτανε η τρίτη φορά που δοκίμαζα Saint Romain και ήλπιζα πως θα μου άφηνε κάτι θετικό αφού τις προηγούμενες δύο είχα απογοητευτεί. Τότε έριξα το φταίξιμο στο γεγονός πως οι συνθήκες δεν ήταν οι κατάλληλες ή στο ότι δεν ήμουνα σωστά προετοιμασμένος για δοκιμή κρασιών. Αυτήν την φορά ούτε κουρασμένος ήμουν, ούτε χορτάτος, ούτε κρύο έκανε...
Δοκιμάζοντας το πρώτο λευκό κοιταχτήκαμε με τον Ρεμί χωρίς να πούμε τίποτα και περάσαμε κατευθείαν στο κόκκινο. Αφού το δοκιμάσαμε, πάλι χωρίς σχόλια, ευχαριστήσαμε την κυρία που μας σέρβιρε και την ...κάναμε διακριτικά! Στη δεύτερη στάση μας τα συναισθήματα ήτανε παρόμοια. Αδιάφορα κρασιά, ανέκφραστα χωρίς ιδιαίτερο χαρακτήρα. Το ίδιο έγινε και στα άλλα 3 domaine που ακολούθησαν. Τα πράγματα βελτιώθηκαν κάπως στην συνέχεια όταν επισκεφθήκαμε τους 2 πιο γνωστούς παραγωγούς του χωριού (Alain Gras και Henri&Gilles Buisson) αλλά ακόμη και σ' αυτήν την περίπτωση δεν δοκιμάσαμε κάτι που κατάφερε να μας ενθουσιάσει.
Ευτυχώς οι δοκιμές ήταν πλαισιωμένες από διάφορες άλλες εκδηλώσεις και έτσι τελειώσαμε όμορφα την μέρα μας. Την επόμενη, συνομιλώντας με διάφορους φίλους που ήτανε στο Saint-Romain ακούσαμε πάνω κάτω τις ίδιες απόψεις. Δυστυχώς για τους παραγωγούς, από το συγκεκριμένο χωριό φαίνεται να λείπει κάτι που θα κάνει τα κρασιά του να ξεχωρίσουν γιατί κατά γενική ομολογία είναι κάτω του μέτριου. Το παράδοξο είναι ότι το αμπελο-οινικό συνδικάτο του χωριού ετοιμάζεται να ζητήσει το πέρασμα κάποιων υποπεριοχών του χωριού σε 1er Cru. ...Καλό κουράγιο..!!!
Μία εβδομάδα μετά, ένας φίλος, γιος παραγωγού που έχει μεταξύ άλλων αμπέλια και στο Saint-Romain, έφερε μία φιάλη για να μας αποδείξει πως υποτιμήσαμε την συγκεκριμένη περιοχή αλλά δυστυχώς είχανε ήδη ανοιχτεί πολλές φιάλες και ομολογώ πως δεν καταλάβαμε και πολλά πράματα...
Ελπίζω πως πριν φύγω από την Βουργουνδία θα έχω την ευκαιρία να δοκιμάσω επιτέλους κάτι καλό από το χωριό αυτό και θα φύγω με καλές εντυπώσεις...

Κωστής

Ένα τριήμερο γεμάτο κρασί!

Το Σάββατο (05/04) το βράδυ βρεθήκαμε στο Λουξεμβούργο καλεσμένοι του κ. Fourgat για να αντιπροσωπεύσουμε την Ελλάδα σε μία παρουσίαση βιολογικών κρασιών από 7 χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Φιλοξενηθήκαμε στον Ξενώνα μίας οικογένειας που ασχολείται με την καλλιέργεια διάφορων φρούτων και λαχανικών, την δενδροκομία, την εκτροφή ζώων και την παραγωγή τροφίμων! Ο ξενώνας, περιτριγυρισμένος από την φάρμα και χαμένος μες το δάσος, τροφοδοτείται με νερό από διπλανή πηγή, παράγει ηλεκτρική ενέργεια με φωτοβολταϊκά και υδροηλεκτρικά συστήματα ενώ η θέρμανση γίνεται καίγοντας πριονίδι και κουκούτσια από φρούτα! Το βράδυ είχαμε την τύχη να δειπνίσουμε μαζί τους και να δοκιμάσουμε πολλά από τα καλούδια που παράγουν, συνοδεία Μπορντολέζικων κρασιών. Την ίδια τύχη είχαμε και κατά την διάρκεια του καταπληκτικού πρωινού που μας περίμενε την επόμενη μέρα!
Όσον αφορά την παρουσίαση, από τα 11 κρασιά της χώρας μας που συμμετείχαν, είχα αναλάβει τα 3 κόκκινα: Vignes Franches Νάουσα Δαλαμάρα 2006, Παλιοκαλιάς Νάουσα Δαλαμάρα 2005 και Οργίων Σκλάβου 2005. Δίπλα μου ο Χαρίδημος Χατζηδάκης με τρεις προτάσεις ξηρών λευκών και δύο γλυκών οίνων από την Σαντορίνη. Παρουσιάστηκαν ακόμη, ο Ευφράνων του Σκλάβου, η ρετσίνα Αττικής του Γεώργα και το Μοσχάτο Ρίου Πατρών του Παρπαρούση.
Έχω την εντύπωση πως η Ελληνική παρουσία ήταν η καλύτερη όλων αφού υπήρχε μεγάλη γκάμα προτάσεων (λευκά ξηρά, ρετσίνα, ξηρά κόκκινα, γλυκά λευκά και κόκκινο) και η κάτοικοι τις περιοχής δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να δοκιμάσουν Ελληνικά κρασιά.Οι Γάλλοι πάτωσαν αφού στο Λουξεμβούργο υπάρχει πρόσβαση σε αμέτρητα Γαλλικά κρασιά και οι επισκέπτες δεν ενδιαφέρονταν και πολύ.
Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι είχαν πολύ μέτρια παρουσία μάλλον επειδή τα κρασιά τους δεν έλεγαν και τίποτα το ιδιαίτερο.
Ο Γερμανός, όπως και ο Ούγγρος, είχαν να δείξουν κάτι το διαφορετικό και γι' αυτό τον λόγο δεν τα πήγαν άσχημα.
Οι Ιταλοί θα μπορούσαν να είχανε πάει πολύ καλύτερα αν είχαν παρευρεθεί οι ίδιοι για να παρουσιάσουν τα κρασιά τους. Οι ποιότητα των Barolo πάντως είναι αδιαμφισβήτητη και πήγαν καλά έτσι κι αλλιώς!
Η μεγάλη ατραξιόν όμως και αυτός που πήγε καλύτερα όλων, ήτανε ο γιγαντόσωμος Γάλλος τυροκόμος - αλλαντοποιός από την Ardèche (Βόρειος Ροδανός) ο οποίος είχε τραβήξει όλο τον κόσμο γύρω του με τα φοβερά τυριά του και τα λαχταριστά σαλάμια του! Επιβεβαιώνοντας τον κανόνα που λέει πως οι γίγαντες είναι συνήθως καλόκαρδοι (!), το μεσημέρι εξασφάλισε το γεύμα μας προσφέροντας μας μία πιατέλα αλλαντικών, μία πιατέλα τυριών και το ανάλογο ψωμί τα οποία τιμήσαμε δεόντως!

Την δευτέρα το πρωί, πριν αφήσουμε το κατάλευκο από χιόνι(!) Λουξεμβούργο είχαμε συνάντηση με τον διευθυντή των καβών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο οποίος είχε έρθει την προηγούμενη στην εκδήλωση. Ενθουσιασμένος από αυτά που του προτείναμε έδωσε αμέσως παραγγελία! Μετά από αυτό, 3 κόκκινα, 2 λευκά και ένα Βινσάντο από μικρούς παραγωγούς έρχονται να προστεθούν στην κάβα της ΕΕ μαζί με αυτά από μεγάλους παραγωγούς όπως ο Γεροβασιλείου και ο Τσάνταλης που υπήρχαν ήδη. Πιθανότατα τα ίδια κρασιά θα προστεθούν και στο εστιατόριο του ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο αρκετά σύντομα.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, παρουσιάσαμε στο Παρίσι την καινούργια γκάμα των κρασιών του οινοποιείου Χατζηδάκη μαζί με το Vignes Franches σε μία εκδήλωση που απευθύνονταν αποκλειστικά σε επαγγελματίες. Αξίζει να αναφερθεί το Mezzo από την ποικιλία Βουδόματο του 2002 που έκλεψε την παράσταση με την τέλεια ισορροπία οξύτητας - σακχάρων και τα μοναδικά του αρώματα! Λόγω του μικρού αριθμού καλεσμένων, υπήρχε χρόνος για συζήτηση με τους παρευρισκόμενους από όπου και βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα και έγιναν προτάσεις που θα βοηθήσουν να βελτιώσουμε ακόμη περισσότερο την ποιότητα της δουλειάς μας στο μέλλον...

Κωστής

Le printemps de Dionysos

Με απόλυτη επιτυχία πραγματοποιήσαμε την Δευτέρα 17 Μαρτίου την εκδήλωση μας για το Ελληνικό κρασί στην αμπελουργική σχολή της Beaune. Η εκδήλωση περιλάμβανε παρουσίαση και γευσιγνωσία των (όσο το δυνατόν) αντιπροσωπευτικότερων ελληνικών κρασιών.
(βλ. "Μία περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες").
Παραθέτω μεταφρασμένο το άρθρο της επαρχιακής εφημερίδας "Le Bien Public" με τίτλο "Ελληνική βραδιά στο Lycée Viticole":
""""Πέρα απ'ότι έχουν συνηθίσει, οι καλεσμένοι στο "Viti" της Beaune είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό από τις Βουργουνδίες. Με πρωτοβουλία 5 τελειόφοιτων μαθητών του διπλώματος BTS αμπελουργίας - οινολογίας, η βραδιά ήταν αφιερωμένη στην παρουσίαση των αμπελώνων και την γευσιγνωσία των κρασιών μίας "αμπελο-χώρας" του παλαιού κόσμου: της Ελλάδος. Ο Γιώργος Ιωαννίδης προσκάλεσε τους παρευρισκόμενους σε ένα γοητευτικό ταξίδι γνωριμίας σε έναν άγνωστο αμπελώνα βαθιά ριζωμένου στο "χώμα" του πολιτισμού μας. Η προέλευση αυτής της αμπελο-οινικής κληρονομιάς βρίσκεται πίσω στον 17ο αιώνα π. Χ. αλλά η πραγματική διαφορά έγινε από μερικούς εξαιρετικούς παραγωγούς τα τελευταία 10 χρόνια που επέτρεψε να αντιληφθούμε πως η Ελλάδα διαθέτει εξαίσια terroirs και τα πιο καλοφτιαγμένα κρασιά που προέρχονται από αυτά, δεν μοιάζουν με κανένα άλλο στον κόσμο. Τα 9 κρασιά που παρουσιάστηκαν επέτρεψαν να ανακαλύψουμε πολυσύνθετα terroirs: Πιο συγκεκριμένα, την ποικιλία Ασύρτικο του ηφαιστειογενούς νησιού της Σαντορίνης, η οποία κατά την γνώμη των ειδικών είναι μεταξύ των μεγαλύτερων ποικιλιών που υπάρχουν, όπως είναι δηλαδή το Chardonnay για την Βουργουνδία και το Riesling για την Αλσατία κάτι που πιστοποίησαν και οι γευσιγνώστες. Τα κόκκινα της Νάουσας, είναι ευχάριστα και πολύπλοκα, έχοντας ένα μπουκέτο με τόση αρωματική ένταση όσο τα καλύτερα Barolo της Ιταλίας. Οίνοι ΟΠΑΠ υψηλής γαστρονομικής αξίας! Η διαδρομή θα ήταν ατελής χωρίς να ένα πέρασμα από την Ρετσίνα με τα ευγενή αρώματα ευκάλυπτου προερχόμενα από την προσθήκη καθαρού ρετσινιού που αναδεικνύει τον τυπικό Ελληνικό παραδοσιακό οίνο. Το ταξίδι τελειώνει με τις νότες μελιού ενός λικεροειδούς: Το ΟΠΑΠ μοσχάτο Ρίου-Πατρών, από μικρόρογο λευκό Μοσχάτο σε passerillage*, που καταγοήτευσε τους πάντες! Η Ελληνική αμπελο-οινική κληρονομιά ή η αναγέννηση ενός εκ τον παλαιότερων αμπελώνων του κόσμου. """"
Την εκδήλωση κάλυπτε κανονικά και το περιοδικό Bourgogne Aujourd'hui εκπρόσωπος του οποίου όμως δεν παραβρέθηκε παρά την εις διπλούν επιβεβαίωση που είχαμε από μέρους τους. Κατά τον ίδιο τρόπο απουσίασαν και κάποιοι εκ των καλεσμένων για τους οποίους είχαν κρατηθεί θέσεις ενώ έλειψαν και κάποια άτομα για τα οποία ήμασταν σίγουροι πως θα μας τιμήσουν με την παρουσία τους. Το συγκεκριμένο γεγονός πέρασε στα ψιλά λόγω της μεγάλης επιτυχίας της εκδήλωσης αλλά εμένα προσωπικά με ενόχλησε. Οι καλεσμένοι είχαν ειδοποιηθεί προφορικά ή τηλεφωνικά σε πρώτη φάση και στην συνέχεια όσοι ενδιαφέρθηκαν έλαβαν την πρόσκληση 3 βδομάδες πριν την εκδήλωση ενώ μία βδομάδα αργότερα έλαβαν μειλ με τις λεπτομέρειες για την εκδήλωση αλλά και συνδέσμους για να ενημερωθούν σχετικά με τον Ελληνικό αμπελώνα αλλά και να διαβάσουν κριτικές ελληνικών κρασιών από διάσημους γευσιγνώστες. 5 μέρες πριν την εκδήλωση είχαμε τηλεφωνική επικοινωνία με όλους όσους έλαβαν πρόσκληση για να μας επιβεβαιώσουν την παρουσία τους και να κρατήσουμε και τις ανάλογες θέσεις. Παρ'όλα αυτά αρκετοί ήταν αυτοί που ενώ μας βεβαίωσαν τελικώς δεν ήρθανε αφήνοντας έτσι κενές θέσεις την στιγμή που είχαμε απορρίψει κάποιους άλλους μιας και αναμέναμε περισσότερο κόσμο απ'ότι η χωρητικότητα της αίθουσας.

Σχετικά με την παρουσίαση τώρα, τα κρασιά δοκιμάστηκαν με ταυτόχρονη παρουσίαση από τον Γιώργο Ιωαννίδη της εταιρείας OENOS και παράλληλα υπήρχε προβολή powerpoint με φωτογραφίες και στοιχεία των αμπελώνων που παρουσιάζονταν. Το ψωμί με το ελαιόλαδο Μεσσηνίας στο ενδιάμεσο βοηθούσε στο να επανέρθει η παλέτα των δοκιμαστών στο ουδέτερο ώστε να εκτιμήσουν όσο το δυνατόν καλύτερα το κάθε κρασί.

Ξεκινήσαμε με Ρομπόλα Κεφαλονιάς που ενθουσίασε τους παρευρισκομένους αν και εξαιτίας της μάλλον χαμηλής θερμοκρασίας σερβιρίσματος έχανε λίγο στην εκφραστικότητα της μύτης.
Οι Σαντορίνες (Αϊδάνι-Ασύρτικο και Νυκτέρι) συνεπήρανε τους καλεσμένους με την καθαρότητα των αρωμάτων στη μύτη, την ισορροπημένη δύναμη στο στόμα και την μεταλλικότητα τους. Κάποιοι οινολόγοι μάλιστα, αναρωτήθηκαν πως γίνεται ένα κρασί που παράγεται τόσο νότια να έχει τόσο στιβαρή οξύτητα! Ασύρτικο κύριοι...!!!
Η ρετσίνα άφησε ανάμικτες εντυπώσεις. Αυτοί που είχαν ήδη κάποια εμπειρία ενθουσιάστηκαν με την διαφορά ποιότητας σε σχέση με αυτό που είχαν δοκιμάσει (πιθανότατα κάποια φθηνή ρετσίνα σε ταβέρνα..) ενώ οι ..πρωτάρηδες δυσκολεύτηκαν να την εκτιμήσουν κατάλληλα.
Οι Νάουσες είχανε τεράστια επιτυχία κυρίως λόγω των επιλογών που είχαμε κάνει. Στην αρχή μία νεαρή έντονα φρουτώδης Νάουσα με τρομερή φινέτσα προερχόμενη από αυτόριζα κλήματα** και αμέσως μετά μία κλασσική καλοφτιαγμένη Νάουσα 7 χρονών με ανεπτυγμένη πολυπλοκότητα, άριστη ισορροπία και βαθιά επίγευση. Δύο τελείως διαφορετικά Ξινόμαυρα που έδειξαν τις τεράστιες δυνατότητες αυτής της ποικιλίας. Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις σημειώσεις των δοκιμαστών βλέπαμε πως τα θαυμαστικά και οι χαρακτηρισμοί του τύπου "unique", "extraordinaire", "merveilleux", "surprenant" κλπ, ήταν κάτι παραπάνω από συχνοί ενώ οι ερωτήσεις έπεφταν βροχή.
Δυστυχώς, η Μαυροδάφνη της Πελοποννήσου, παρά τις προσπάθειες που κάναμε (καραφάρισμα 4ώρες πριν, κατάλληλη θερμοκρασία...) δεν δοκιμάζονταν καθόλου καλά. Το συγκεκριμένο κρασί μπήκε την τελευταία στιγμή στη θέση της Νεμέας η οποία παρουσίαζε προβλήματα κατά τις γευσιγνωσίες που έγιναν νωρίτερα αλλά δεν μας δικαίωσε για την επιλογή μας.
Η εικόνα της Πελοποννήσου αποκαταστάθηκε αμέσως μετά όταν περάσαμε στο "sublime", όπως αναφώνησαν πολλοί εκ των παρευρισκομένων, μοσχάτο Ρίου-Πατρών. Ο απίστευτος αρωματικός πλούτος, το γεμάτο και ταυτόχρονα δροσερό στόμα και η μοναδική του επίγευση έκαναν τους Γάλλους να παραμιλάνε ενώ κάποιοι από αυτούς μας έσφιγγαν το χέρι για την εμπειρία που τους προσφέραμε και άλλοι ζητούσαν να ξανασερβιριστούνε! Ο καθηγητής μου στην οινολογία μάλιστα (ο οποίος δεν ενθουσιάζεται και εύκολα!) μου είπε πως δεν είναι καθόλου φίλος των γλυκών κρασιών αλλά αυτό εδώ είναι κάτι πραγματικά εκπληκτικό!
Το Vinsanto που ακολούθησε άρεσε αλλά χωρίς να κάνει μεγάλη εντύπωση μάλλον επισκιαζόμενο από την μεγάλη επιτυχία του Μοσχάτου.Ακολούθησε συζήτηση με συνοδεία εδεσμάτων που προμηθευτήκαμε από το Maison Grecque στο Παρίσι.

Κωστής

υ.γ.:Πολλές "περιπέτειες" (grands jours de Bourgogne, γευσιγνωσίες..)πέρασαν χωρίς να καταγραφούν λόγω περιορισμένου χρόνου και εξαιτίας του υπερβολικού φόρτου εργασίας...


*passerillage: Μέθοδος ξήρανσης των σταφυλιών για συγκέντρωση σακχάρων. Τα σταφύλια αφού κόβονται απλώνονται στο έδαφος και παραμένουν ώσπου να χάσουν περίπου το 2/3 του νερού που περιέχουν.
Υπάρχει και ελληνικός όρος αλλά δεν μου 'ρχεται. Όποιος το ξέρει ας βοηθήσει!

**αυτόριζα: Κλήματα που δεν έχουν εμβολιαστεί σε αμερικάνικο υποκείμενο. Τα αμερικάνικα υποκείμενα χρησιμοποιούνται για την ιδιότητά τους να μην προσβάλονται από την φυλλοξήρα, αρρώστια καταστροφική για τα αμπέλια.

Domaine Trapet - Gevrey Chambertin

Προτίμησα να γράψω ένα ξεχωριστό κείμενο για το Domaine Trapet γιατί o Jean-Louis Trapet είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αξίζει κάτι παραπάνω από μία απλή αναφορά.
Αναλαμβάνοντας το οινοποιείο το 1990, ο Jean-Louis ξεκίνησε μία τεράστια προσπάθεια να περάσει το κτήμα σε μία άλλη διάσταση και να απαλλαγεί από της μοντέρνες μεθόδους του πατέρα του Jean που ήταν άριστες για την παραγωγή ενός βιομηχανικού εύκολου κρασιού αλλά σε καμία περίπτωση η κατάλληλες για την δημιουργία των διαμαντιών που χαρίζουν σήμερα τα εδάφη του Chambertin υπό τις φροντίδες του Jean-Louis. Πρώτο του μέλημα, το πέρασμα σε βιολογική και πολύ γρήγορα σε βιοδυναμική καλλιέργεια που επανάφερε την ζωή στην γη των αμπελιών και η κατάργηση των βίαιων πρακτικών κατά την οινοποίηση (περιστροφικές δεξαμενές, μηχανικό πάτημα...) με σκοπό την παραγωγή κρασιών που ανταποκρίνονται στα χαρακτηριστικά του terroir.
Για καλή μας τύχη, παρά το κρύο στην κάβα (8°C), τα κρασιά δοκιμάζονταν καταπληκτικά!
Ξεκινήσαμε με μια "βόλτα" μέχρι την Αλσατία, δοκιμάζοντας Riesling και Gewurstraminer. Ο αρωματικός πλούτος των δύο αυτών Νέκταρ ήταν η απόδειξη πως πλέον ο Τραπέ έχει πάρει στα σοβαρά τα 60 στρέματτά του στο Riquewhir και την γύρω περιοχή και ετοιμάζεται να παίξει γερά και εκεί πέρα!
Περνώντας στα κόκκινα, δοκιμάσαμε ένα PassetoutGrain* από το οποίο δεν περίμενα και πολλά αλλά διαψεύστηκα τελείως! Κόκκινα φρούτα στην μύτη, τέλεια ισορροπία στο στόμα, πολύ ευχάριστη επίγευση και όλ'αυτά από ένα κρασί που έχει γίνει χωρίς προσθήκη θειώδη ανυδρίτη! Συνεχίσαμε με γευσιγνωσία όλων των 2007 σε βαρέλι (Gevrey Village, 2 Premier Cru, 3 Grand Cru) και επανήρθαμε στα εμφιαλωμένα του 2006 με το Marssannay. Η συγκεκριμένη χρονιά βγήκε από το βαρέλι σχετικά γρήγορα αφού ο Jean-Louis την θεωρεί πολύ "ντελικάτη" και δεν ήθελε να συμαδευτεί από το βαρέλι. Για να μην μακρολογώ θα περάσω κατευθείαν στο κρασί που έκλεψε την παράσταση της ημέρας: το Latricières-Chambertin!!! Μύτη απίστευτης πολυπλοκότητας με τα μπαχαρικά(epices) να επικρατούν αλλά και μία έντονη παρουσία πυρίτιδας-τσακμακόπετρας να επιδεικνύει την δύναμη αυτού του terroir. Το φρούτο ερχότανε σε δεύτερη φάση άλλα ήτανε αρκετό για να τιθασεύσει κάπως τα άγρια αρώματα - αποτέλεσμα της έντονης παρουσίας πέτρας στο έδαφος- και να μας τρελάνει κυριολεκτικά!!! Στο στόμα το μόνο "παράπτωμα" ήταν πως οι ταννίνες του ίσως ήταν ακόμη λίγο "αιχμηρές" αλλά ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για ένα νεότατο κρασί που σερβιρίστηκε σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία. Τι θα δώσει άραγε αυτό το κρασί σε 15 χρόνια? ...
Η επίσκεψη συνεχίστηκε στις εγκαταστάσεις και τα αμπέλια. Λόγω της έλλειψης του φυλλώματος στα κλήματα αυτήν την εποχή, κάτι πολύ εντυπωσιακό να δει κανείς στην Βουργουνδία είναι η διαφορά των χρωμάτων του εδάφους ανάμεσα στα διάφορα cru. Βλέπει έτσι κανείς ότι οι μοναχοί που καθόρισαν τα όρια πριν μερικούς αιώνες δεν είχανε κάνει τίποτα στην τύχη και επίσης καταλαβαίνει τον λόγω για τον οποίο καμία Napa και κανένα Oregon δεν θα κάνουν ποτέ Chambertin, Chambolle ή Romanée. Καλά κρασιά ναι, για κάποιους ίσως και καλύτερα αλλά δεν θα είναι ποτέ τα ίδια...
Πριν φύγουμε, ο Jean-Louis μας έδειξε στα γρήγορα κάποια καινουργια βιοδυναμικά σκευάσματα που σκέφτεται να αρχίσει να χρησιμοποιεί: Λάδι από κουκούτσια λεμονιού, λάδι γλυκάνισου και πρόπολις είναι κάποια από αυτά που θα προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα μίγματα με χυμό σκόρδου, άργιλο, πυρίτιο, ταλκ, τσουκνίδες βρασμένες, κέρατα αγελάδος, βαλεριάνα κλπ. Μοιάζει λίγο με συνταγή από παραμύθι με μάγισσες(!) αλλά όλα αυτά έχουν κάποια βάση και ύστερα από μία σωστή επεξήγηση, η χρήση τους φαντάζει απόλυτα λογική! (πόσα παράσιτα θα επιτεθούν ένα φυτό που έχει ραντιστεί με μίγμα που περιέχει χυμό σκόρδου για παράδειγμα...).
Απόδειξη του πόσο νοιάζεται αυτός ο άνθρωπος για το περιβάλλον, η εγκατάσταση, έως τον απρίλη, φωτοβολταϊκών συστημάτων σε όλο το ανατολικό μέρος της σκεπής του οινοποιείου και εγκατάσταση συστήματος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από την κάυση των ξύλων του κλαδέματος ώστε όλες οι εγκαταστάσεις να είναι αυτόνομες σε ηλεκτρική ενέργεια!
Αφήνοντας το Gevrey και πλησιάζοντας στο τελείωμα μίας ακόμη 3ήμερης αμπελο-οινικής περιπέτειας διασχίσαμε τους αμπελώνες του Chambolle Musigny, του Clos Vougeot και του Vosne Romanée μην παραλείποντας φυσικά το μυθικό Romanée Conti όπου και βγήκαν οι ανάλογες φωτογραφίες!







Άντε και στα δικά σας!

Κωστής


*PassetoutGrain: H χαμηλότερη ένδειξη ποιότητας για μία Βουργουνδία. Το μόνο που μπορεί να περιλαμβάνει και Gamay στην σύνθεσή του.

Οδοιπορικό στην Βουργουνδία!

Εκμεταλλευόμενος την παρουσία των γονιών μου στην περιοχή, αποφάσισα να κανονίσω μερικές γευσιγνωσίες σε κάποια οινοποιεία που αξίζει κανείς να δει όταν επισκέπτεται την Βουργουνδία.

Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου: Domaine Giboulot Beaune

Σε βιολογική καλλιέργεια από το 1987 και σε Βιοδυναμική εδώ και 6 χρόνια, ο Emmanuel Giboulot και ο Pierre Fenals παράγουν κρασιά υψηλών προδιαγραφών. Ο δεύτερος μάλιστα, υπεύθυνος καλλιέργειας και οινοποιείου ταυτόχρονα, είναι μία από τις πιο χαρακτηριστικές φιγούρες εναλλακτικών οινοπαραγωγών και είχαμε την τύχη να αναλάβει αυτός την ξενάγησή μας.
Ξεκινήσαμε με γευσιγνωσία των λευκών του 2007 από βαρέλι. Συνολικά δοκιμάσαμε 4 κρασιά: AOC Bourgogne και 3 Côte de Beaune από 3 διαφορετικα αμπέλια και 3 διαφορετικές οινοποιήσεις(!). Τα περισσότερα είχαν μόλις τελειώσει την μηλογαλακτική ζύμωση* ενώ κάποια άλλα βρίσκονταν προς το τέλος με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε συχνά ένα μικρό "τσίμπημα" στο στόμα λόγω της ύπαρξης διοξειδίου του άνθρακα. Παρ'όλ'αυτά όμως όλα τα κρασιά που δοκιμάστηκαν ήταν αρκετά "γενναιόδωρα" σε αρώματα και κατά την διάρκεια της δοκιμής θα έλεγε κανείς πως είχαμε βυθιστέι σε έναν κήπο με λουλούδια! Ακολούθησαν τα αντίστοιχα λευκά του 2006 αλλά και δύο ακόμη:St Romain και Rully 1er Cru "Les Pucelles".
Κόκκινα δοκιμάσαμε μόνο δύο αφού η κάβα με τα κόκκινα βρίσκεται σε άλλο κτίριο, αρκετά μακριά. Το πρώτο, ένα AOC Bourgogne με πολύ αδύνατο χρώμα και φρουτώδη μύτη μέτριας έντασης, δεν μας ενθουσίασε και ιδιαίτερα. Αντιθέτως, το Beaune "Lulune" έβγαζε εντυπωσιακά αρώματα άγριων φρούτων και γενικά έδινε ένα αίσθημα που θύμιζε περίπατο στο δάσος!
Μία βόλτα στ'αμπέλια ήταν ότι χρειάζονταν για να ζεσταθούμε λίγο στον ήλιο, που για καλή μας τύχη "κυριαρχεί" αυτές της μέρες στην Βουργουνδία και να επιστρέψουμε για να συνεχίσουμε την γευσιγνωσία, αυτή την φορά από μπουκάλι. Κάτι που ίσως αξίζει να αναφερθεί από αυτήν την βόλτα στ'αμπέλια, είναι η τεράστια διαφορά του εδάφους που χαίρει της βιοδυναμικής φροντίδας του Giboulot και της ομάδας του, σε σχέση με το διπλανό κομμάτι που βρίσκεται σε συμβατική καλλιέργεια. Στο πρώτο, το έδαφος είναι "τραγανό",μαλακό και απόλυτα υγιές. Στο δεύτερο, το έδαφος είναι σκληρότατο,συμπαγές σαν τσιμέντο και χωρίς ίχνος ζωής, πέρα από τα βρύα** που έχουν καταλάβει όλη την επιφάνεια και έχουν καλύψει ακόμη και τα κλήματα!
Επιστρέφοντας στο οινοποιείο, δοκιμάσαμε τα ήδη εμφιαλωμένα κόκκινα του Domaine:
2 διαφορετικά Hautes-Côtes de Nuits 2005 και 2004 και το Beaune "Lulune" του 2005. Η ισορροπία και η πληρότητα του οικοσυστήματος που παρατηρήσαμε στ'αμπέλια μεταφράζεται σε ενέργεια και "καθαρότητα" των οργανοληπτικών χαρακτηριστικών των κρασιών που παράγονται, ενώ εντυπωσιακή είναι η πολυπλοκότητα και η μοναδικότητα του κάθε αμπελοτεμαχίου αφού ο απόλυτος σεβασμός προς την φύση συνεισφέρει τα μέγιστα στην πλήρη έκφραση του terroir.
Σπουδαία κρασιά λοιπόν, πολύ φιλικοί άνθρωποι και ιδιαίτερα ο Pierre Fenals με τον οποίο είναι απόλαυση να κάνει κανείς γευσιγνωσία και να μοιράζεται μαζί του οινοποιητικές εμπειρίες!

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου: Domaine Arlaud

Βιολογική καλλιέργεια εδώ και 4 χρόνια με πιστοποίηση αλλά από το 1984 χρήση καλλιεργητικών πρακτικών στα πλαίσια αυτής. Ρίχνοντας μία γρήγορη ματιά στις καινούργιες οινοποιητικές εγκαταστάσεις και αφού ενημερωθήκαμε για τα "βασικά" από τον Cyprien Arlaud, τον ακολουθήσαμε μέχρι το χώρο παλαίωσης που,αν και καινούργιος, έχει φτιαχτέι έτσι ώστε να θυμίζει ένα κλασσικό βουργουνδέζικο υπόγειο του 18ου αιώνα.
Δοκιμάσαμε τα βαρέλια του 2007 που για κακή μας τύχη, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, δεν είχαν ακόμη τελείωσει εντελώς την μηλογαλακτικη. Σε συνδυασμό με τους 8°C που είχε στην κάβα, τα κρασιά δοκιμάζονταν πάρα πολύ δύσκολα και δεν μπορέσαμε έτσι να βγάλουμε σωστά συμπεράσματα. Το μόνο που ξεχώρισε ήταν το εξαιρετικό Grand Cru "Clos de la Roche" που ..δεν καταλαβαίνει από τέτοια! Πολύ εκφραστική μύτη με όλα τα "συνήθη ύποπτα" αρώματα του Pinot να δηλώνουν παρόντα: Cassis, βατόμουρα, κεράσια και... δεν συμμαζέυεται! Πολύ καλή ισορροπία και σταθερότητα στο στόμα, σπάνια για ένα κρασί τόσο νέο που μόλις τελείωσε την μηλογαλακτική του. Ενδιαφέρουσα τέλος η συγκριτική γευσιγνωσία μεταξύ 2 Charmes-Chambertin Grand Cru από βαρέλια άλλου κατασκευαστή. Μεγάλη διαφορά δεν καταλάβαμε,για να λέμε την αλήθεια, και γι'αυτό αγοράσαμε μία φιάλη του 2002 από το συγκεκριμένο για να κρίνουμε το σύνολο στην εξέλιξή του!
To Domaine Arlaud (οι 70.000φιάλες του οποίου πωλούνται σε χρόνο ρεκόρ) έχει αναλάβει εδώ και λίγα χρόνια ο ..τριαντάρης και κάτι ψιλά.. Cyprien με την βοήθεια του μικρότερου αδερφού του αλλά και της μικρής του αδερφής που ασχολείται κυρίως με το όργωμα!
Η συγκεκριμένη κοπελιά (όχι πολύ πάνω από 20) έχει αναλάβει τα οργώματα με άλογο για τ'αδέρφια της (περίπου 150 στρέματα) αλλά και για πολλούς άλλους αμπελουργούς της περιοχής. Για το λόγο αυτόν έχει σπουδάσει (!) πάνω σ'αυτό και έχει αγοράσει 2 άλογα από τα οποία το ένα το έχει εκπαιδεύσει εξολοκληρου μόνη της να σέρνει αλέτρι!!!
Βλέπετε, κάποια πράγματα (σε χώρες μάλιστα που θεωρούνται πιο μπροστά από εμάς) αποτελούν τρόπο ζωής την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα υπάρχουν άτομα που ντρέπονται γιατί ο μπαμπάς τους είναι αγρότης(για παράδειγμα)!Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, αλλάξαμε πλευρά και περάσαμε νότια της Beaune για να κάνουμε μία γνωριμία με τα σπουδαία λευκά του Montrachet κάνοντας μία επίσκεψη στο Domaine Leflaive. Με πειραματική βιοδυναμική από το 1990,βιολογική από το '81 και βιοδυναμική σε όλη την έκταση από το 1997, θεωρείτε ένα από τα ποιοτικότερα οινοποιεία του κόσμου. Εξ ου και η αστρονομικές τιμές (π.χ. AOC Bourgogne 22€)!
Μέχρι στιγμής πάντως είχα πιει ένα κόκκινο 1erCru του 2002 από ένα κομμάτι που φύτευσαν τώρα σε λευκό και μία απλή Βουργουνδία και δεν είχα εντυπωσιαστεί. Το λευκό μάλιστα έβγαζε τόσα πολλά αναγωγικά*** στη μύτη σε σημείο που ήτανε ενοχλητικό.
Μαζί με ένα γκρουπ 7 ατόμων (έμποροι κλπ...) μαζευτήκαμε στο χώρο γευσιγνωσίας όπου δοκιμάσαμε τα λευκά του 2007 με τον καινούργιο διευθυντή του κτήματος που αντικατέστησε τον Pierre Morey (από τους σημαντικότερους οινοποιούς της Βουργουνδίας). Για να μην τα πολυλογώ και κουράζω, όλα τα λευκά, από τα Village κ μετά (Pucelles,Combettes, Folatières, Batard-Montrachet) είχαν κοινό χαρακτηριστικό την πολύ πλούσια και πολύπλοκη μύτη αλλά κυρίως την απίστευτη ενέργεια που έβγαζαν στο στόμα. O "star" της ημέρας, Chevalier-Montrachet, ήταν κάτι το μοναδικό που σπάνια έχει την τύχη να δοκιμάσει κανείς. Μία φανταστική μύτη από άνθη και εσπεριδοειδή ενώ η αρχική αίσθηση δροσιάς συνοδευόταν από γεύσεις που νόμιζες πως εκρύγνονται μες στο στόμα και όλα αυτά διατηρώντας μία εξαιρετική φινέτσα και ένα τελείωμα πέρα για πέρα απολαυστικό!!! Μάλλον το καλύτερο λευκό που έχω δοκιμάσει...
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου

Για την τετάρτη έχουμε κλείσει ραντεβού στο Gevrey-Chambertin και τον Jean-Louis Trapet!
Αναμένεται με ενδιαφέρον!

Κωστής

*Μηλογαλακτική ζύμωση: Η μετατροπή από τα βακτηρίδια, του Μηλικού οξέος σε Γαλακτικό. Το γαλακτικό οξύ είναι λιγότερο όξινο και πιο σταθερό από το Μηλικό και έχουμε έτσι πιο μαλακή οξύτητα και μεγαλύτερη σταθερότητα του κρασιού.
**Τα βρύα στο έδαφος (όχι στο κλήμα) είναι ένδειξη έλλειψης ζωής. Προκαλείται συνήθως από την εξολόθρευση κάθε ζωντανού οργανισμού με χημικά ζιζανιοκτόνα.
***Αναγωγικά:Το αντίθετο της οξείδωσης. Όταν το κρασί δεν έχει αρκετή επαφή με το οξυγόνο ελευθερώνει αρώματα που θυμίζουν καπνό,γκάζι ή ακόμη χειρότερα κρεμμύδια ή κλούβια αυγά (ακραίες περιπτώσεις)

Μία περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες!

Το σχέδιο PIC (project d'initiation à la communication) είναι 1 από τα 3 projects που απαιτούνται για την απόκτηση του BTS αμπελουργίας-οινολογίας (δίπλωμα ανώτερου τεχνικού) και έχει ως στόχο την οργάνωση μίας εκδήλωσης γύρω απ'το χώρο του κρασιού με την παρέμβαση κάποιου τρίτου ως προς το εκπαιδευτικό ίδρυμα.
Στην δική μας περίπτωση, με την συμμετοχή της εταιρίας "OENOS: Fruit, Pierre, Lumière" που εδρεύει στο Παρίσι, αποφασίσαμε να οργανώσουμε μία παρουσίαση-γευσιγνωσία των Ελληνικών κρασιών για τους επαγγελματίες της περιοχής. Το εγχείρημα κρίνεται εξαιρετικά δύσκολο αφού είναι γνωστό πως η Βουργουνδία παράγει κάποια από τα καλύτερα κρασιά του κόσμου, τόσο λευκά όσο και κόκκινα ενώ οι Βουργούνδιοι χαρακτηρίζονται από μία ιδιαίτερη συντηρητικότητα και κάθε άλλο παρά ανοιχτοί είναι σε νέες γεύσεις! Ο δείκτης δυσκολίας ανεβαίνει κι άλλο αν αναλογιστεί κανείς την γενικά άσχημη εικόνα που έχουν τα ελληνικά κρασιά λόγω των φτηνών ρετσίνων και μοσχάτων. Δυστυχώς αυτά είναι συνήθως τα μόνα δείγματα του ελληνικού αμπελώνα για τους Γάλλους καταναλωτές της επαρχίας.
Στο εγχείρημα μας λοιπόν να αντιστρέψουμε αυτήν την εικόνα και να βοηθήσουμε τους Βουργουνδιους να ανακαλύψουν τα μυστικά της χώρας μας, ήρθαμε σε επαφή με κάποιους από τους σημαντικότερους καβίστες κ εστιάτορες της περιοχής όπως επίσης και με καθηγητές οινολογίας αλλά και με ανεξάρτητους καταναλωτές, γνώστες του καλού, ποιοτικού κρασιού.
Όσων αφορά την παρουσίαση, επιλέξαμε 4 από τις αντιπροσωπευτικότερες περιοχές της Ελλάδας απ'όπου θα παρουσιαστούν 9 κρασιά: 3Λευκά, 1ρετσίνα, 3κόκκινα και 2 γλυκά. Αιχμή του δόρατος τ'ασύρτικα της Σαντορίνης και τα Ξινόμαυρα της Νάουσας που σε εκδηλώσεις τέτοιου τύπου κλέβουν πάντα την παράσταση.
Την εκδήλωση θα καλύψουν η Βουργουνδέζικη εφημερίδα "Bien Public" και το εξειδικευμένο σε οινολογικά θέματα "Bourgogne Aujourd'hui".
Δυστυχώς εξαιτίας των πάμπολλων παραμέτρων επιλογής ημερομηνίας (διαθεσιμότητα καλεσμένων, αποφυγή άλλων εκδηλώσεων ίδιου τύπου...) δεν είχαμε την δυνατότητα να διαλέξουμε την όσο το δυνατόν καλύτερη ημερομηνία αλλά την λιγότερο ακατάλληλη! Παραμένουμε όμως αισιόδοξοι αφού πέρα από αυτό τα πράγματα εξελίσσονται πάρα πολύ καλά και ελπίζουμε πως δεν θα υπάρξουν άλλα προβλήματα....


Κωστής


Link σχετικό με την εταιρεία OENOS και τα ελληνικά κρασιά (English):
http://www.viamichelin.co.uk/viamichelin/gbr/tpl/mag5/art20080201/htm/tour-gastro-panorama-vins-grecs.htm

Φώτο: Η μητρόπολη του ποιοτικού κρασιού Beaune:

υ.γ.:Για σήμερα είχαμε κανονίσει επίσκεψη-γευσιγνωσία στο Chateau de Savigny αλλά λόγω φόρτου εργασίας, μετατέθηκε για τον Μάρτιο...

Η Νάουσα και το ξινόμαυρο στην γαλλική ελίτ!

Με αφιέρωμα στα κρασιά της Νάουσας κυκλοφορεί αυτό το τρίμηνο το Γαλλικό περιοδικό "Le rouge et le Blanc". Το ρεπορτάζ, 8 σελίδων, περιλαμβάνει παρουσίαση του ιστορικού της περιοχής, αναλυτική περιγραφή των γεωκληματικών συνθηκών και της ποικιλίας ξινόμαυρο ενώ εκτεταμένη αναφορά γίνεται στα οινοποιεία Μπουτάρη, Δαλαμάρα, Κυρ-Γιάννη, Θυμιόπουλου, Αργατιά και Μαρκοβίτη.

Οι Γάλλοι δημοσιογράφοι δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια για το ξινόμαυρο και αποδέχονται ομόφωνα πως είναι μία ποικιλία η οποία αν καλλιεργηθεί και οινοποιηθεί κατάλληλα έχει δυνατότητες να παράγει κρασιά μοναδικής ποιότητας, ισάξια αυτών της Βουργουνδίας ή του Μπαρόλο.

Το "Le rouge et le Blanc" είναι ένα από τα εγκυρότερα και πιο ανεξάρτητα αμπελοοινικά περιοδικά της Γαλλίας και μεταξύ των συνδρομητών του συγκαταλέγονται σπουδαίοι επαγγελματίες τους χώρου όπως καβίστες και sommelier διάσημων εστιατορίων.

Ένα άρθρο που δικαιώνει την προσπάθεια όλων αυτών που αγωνίζονται για την ανάδειξη του ποιοτικού Ελληνικού κρασιού σε μία από τις ανταγωνιστικότερες και πιο απαιτητικές αγορές του κόσμου!

Οι βαθμολογίες κυμάνθηκαν από 10,5 έως 17 και λαμβάνοντας υπόψιν την αυστηρότατη βαθμολόγηση των κριτικών του συγκεκριμένου περιοδικού, μπορούμε να μιλάμε για μία τεράστια επιτυχία. Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ θα αναφέρω ως παράδειγμα άρθρο με γευσιγνωσία των καλύτερων Chateau του αμπελώνα του Pessac-Léognan στην περιοχή Graves του Bordeaux όπου η βαθμολογίες ήτανε από 11 έως 16 στα κόκκινα! Για να μην μιλήσω για τα λευκά όπου το πασίγνωστο Chateau Laville Haut-Brion βαθμολογήθηκε με 8/20!!!

Από τα 25 κρασιά που δοκιμάστηκαν 8 κρασιά από 4 παραγωγούς και 5 διαφορετικές χρονιές είχαν βαθμολογία υψηλότερη του 15. Τα κρασιά με τις χαμηλές σχετικά βαθμολογίες ήτανε κυρίως νεαρά κρασιά (2004-2005) κάτι που δείχνει πως το ξινόμαυρο χρειάζεται κάποιο χρόνο για ν' αναπτύξει τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά.

Κάτι το οποίο επίσης ενθουσίασε τους Γάλλους γευσιγνώστες ήταν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά που δίνει η ποικιλία στις διάφορες υποπεριοχές της Νάουσας (Ράμνιστα, Παλιοκαλιάς...) ενώ αίσθηση προκάλεσε το γεγονός ότι το terroir* εκφράζεται το ίδιο έντονα στα κρασιά περιορισμένης παραγωγής όσο και στα κρασιά μαζικής παραγωγής(όπως το Grand Reserve Μπουτάρη)

Αυτά λοιπόν για όσους επιμένουν να σνομπάρουν το ξινόμαυρο, για όσους υποστηρίζουν πως δεν μπορεί να "σταθεί μόνο του", για όσους συνεχίζουν να καλλιεργούν ξενικές ποικιλίες στα εδάφη της Νάουσας αλλά και για όσους προσπαθούν και στηρίζουν αυτήν την ποικιλία και είχαν αρχίσει να απογοητεύονται!

Και τα καλύτερα έρχονται...

*Terroir:Το σύνολο των εδαφοκλιματικών στοιχείων,της ποικιλίας και των καλλιεργητικών πρακτικών μιας περιοχής που προσδίδει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός προϊόντος παραγόμενο σε αυτήν.

Saint Vincent Tournant

Ο Saint Vincent (ελληνιστί: άγιος Βικέντιος!) είναι ο προστάτης τον αμπελουργών της Γαλλίας. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή του δικού μας άγιου Τρύφωνα, με την διαφορά ότι ο "Βικέντιος" τιμάται δεόντως σε διάφορες περιοχές της χώρας από τους αμπελουργούς αλλά και από όλους τους φίλους του κρασιού.
Στην Βουργουνδία ένα χωριό αναλαμβάνει να φιλοξενήσει κάθε χρόνο της γιορτές προς τιμήν του Αγίου κάτι που έχει καθιερωθεί από το 1947 (έγινε επίσης το '38 κ το '39). Η εκδηλώσεις περιλαμβάνουν περιφορά ομοιώματος του αγίου στο χωριό, λειτουργία και άλλα τέτοια ωραία... Αυτό που όμως τραβάει κόσμο είναι η δοκιμή κρασιού στα οινοποιεία του χωριού και τα πολυάριθμα σταντ που προσφέρουν φαγητό για να συνοδέψουν την κατανάλωση αυτού!
Φέτος την οργάνωση ανέλαβε το γραφικό χωριό του Saint-Roman και φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία να παραβρεθούμε! Φεύγοντας σχετικά νωρίς από την Beaune τα πάντα ήταν σκεπασμένα με πάχνη και υπήρχε έντονη ομίχλη ενώ το κρύο φανέρωνε πως ο χειμώνας επέστρεψε για τα καλά! Φτάνοντας όμως στο Saint-Roman τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα και αφού εφοδιαστήκαμε με το ποτήρι του St Vincent ξεκινήσαμε την οινογευστική μας διαδρομή. Το χωριό είναι σχετικά μικρό αλλά λόγω του ότι χωρίζεται σε άνω και κάτω, η διαδρομές ήταν αναπόφευκτες.
Όσων αφορά την ουσία της υπόθεσης, δηλαδή το κρασί, το St Romain παράγει λευκά και κόκκινα που φέρουν την ονομασία του χωριού (AOC* Saint Roman)**. Δυστυχώς, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο κατά την διάρκεια του St Vincent, λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, το κρασί ήταν παγωμένο (όπως και τα χέρια μας) και δεν καταφέραμε να το εκτιμήσουμε όπως πρέπει. Σε γενικές γραμμές όμως, τα λευκά ήτανε αρκετά "ελαφριά" για Chardonnay, εκτός από ένα "νεαρό" του 2007 που διατηρούσε τα πρωτογενή φρουτώδη αρώματά του και ήταν το μόνο που άφησε καλές εντυπώσεις. Για τα κόκκινα δεν μπορέσαμε να βγάλουμε και πολλά συμπεράσματα πέρα από ένα 2002 του Domaine Buisson που ξεχώρισε λόγω αρωματικής έντασης.
Τελειώνοντας και αφού είχε πάει μεσημέρι κορέσαμε την πείνα μας με μία tartiflette συνοδεία κόκκινου κρασιού από το γνωστότερο παραγωγό του χωριού, Alain Gras, αν και πιστεύω πως ένα λευκό θα ταίριαζε πολύ καλύτερα.
Κατά την διάρκεια της επιστροφής κάναμε τα σχέδια μας για την επόμενη κυριακή, την οποία και περιμένουμε με ανυπομονησία!

Κωστής


*AOC:Appelation d'origin controlé (ονομασία ελεγχόμενης προέλευσης)

Κάτι αντίστοιχο του δικού μας ΟΠΑΠ.

**Σύστημα αξιολόγησης Γαλλικών κρασιών:
Vin de Table (επιτραπέζιοι οίνοι)
Vin de Pays (τοπικοί οίνοι) π.χ. Vin de Pays d'Oc
AOC Commune (AOC + όνομα ευρύτερης περιοχής) π.χ. AOC Bourgogne
AOC Village (AOC + όνομασία χωριού) π.χ. Apellation Saint Roman Controlée
Στην Βουργουνδία έχουμε επίσης Premier Cru και Grand Cru τα οποία θεωρούνται πως δίνουν την ανώτατη ποιότητα ενώ μικροαλλαγές έχουμε και σε άλλες περιοχές.

Φώτο:Η βαρελοποιία François στο St-Romain (στοκάρισμα-στέγνωμα ξυλείας)